Η Σχολική Σόμπα της Ελπίδας στην Νέα Δήμητρα
Στη Νέα Δήμητρα, κάπου στη δεκαετία του ’50 , το σχολείο δεν ήταν απλώς ένας τόπος μάθησης. Ήταν ένα καταφύγιο ψυχής, ένα φως σε μια εποχή που ο πόλεμος και ο εμφύλιος είχαν κλέψει την παιδική ηλικία πολλών παιδιών. Εκεί, κάτω από την καμινάδα μιας σόμπας που έκαιγε με ξύλα ή αποξηραμένες κοπριές, χτυπούσαν ρυθμικά τα μολύβια στις σελίδες, γεμάτα δίψα για γράμματα.
Τα παιδιά που έρχονταν στο σχολείο δεν ήταν όλα μικρά. Ο Δημοσθένης, η Μαρία, κι άλλοι συμμαθητές ήταν πια μεγάλα παιδιά, κάποια κοντά στην εφηβεία, αλλά το βλέμμα τους έλαμπε με μια ιδιαίτερη φλόγα . Ήξεραν πως τα γράμματα που τους δίδασκε ο Κώστας, ο στρατιώτης-δάσκαλος, ήταν το κλειδί για έναν κόσμο καλύτερο, μακρινό από τη φτώχεια και τα δεινά που είχαν ζήσει.
Κάθε πρωί, το ίδιο τελετουργικό. Οι μαμάδες τους ξυπνούσαν νωρίς. Ράβοντας με προσοχή τις πάνινες τσάντες, γεμίζοντάς τες με τα βιβλία και λίγα μολύβια, τις έδεναν καλά, σαν να τύλιγαν ένα όνειρο. Δίπλα, το μπακιράκι με το λιτό φαγητό , τραχανά, σπανακόρυζο , πρασόρυζο, λίγο τυρί, μια φέτα ψωμί, ό,τι περίσσευε. Και στον ώμο τους, το ξύλο ή την αποξηραμένη κοπριά, η δική τους συμμετοχή στο ζεστό σχολείο.
Η σόμπα ήταν το κέντρο της τάξης κι όχι μόνο για τη ζέστη. Ήταν το σημείο γύρω από το οποίο μαζεύονταν τα όνειρα. Ο Κώστας, νεαρός ακόμα, με τη στολή του στρατιώτη, έκανε τα πάντα για να τους μάθει γράμματα. Στο μικρό πινακάκι με τον κονδυλοφόρο τα γράμματα της αλφαβήτου, η προφορά των λέξεων, η μαγεία των αριθμών, η ιστορία της πατρίδας που άρχιζε να ανθίζει ξανά, όλα αυτά γίνονταν σπόροι στο μυαλό των παιδιών.
Η Κωνσταντινιά η Τριανταφυλλίδου αν και μεγαλύτερη από τα άλλα κορίτσια, είχε μια αποφασιστικότητα που συγκινούσε. «Θα μάθω να γράφω», έλεγε, «για να μπορώ να γράψω γράμμα στον ξενιτεμένο ξάδελφό μου». Ο Δημοσθένης Τσακιρίδης , ψηλός κι αδύνατος, με τα χέρια του γεμάτα κάλους από τις δουλειές στα χωράφια, ήταν πρώτος στα μαθηματικά. Όταν ο δάσκαλος του ζήτησε να λύσει έναν δύσκολο πολλαπλασιασμό στον πίνακα, εκείνος σκούπισε τα χέρια του στο παντελόνι του και το έκανε με τόση σιγουριά που όλοι τον χειροκρότησαν. Τα παιδιά που πήγαιναν στο σχολείο δεν ήταν μικρά . Τότε πήγαιναν μεγαλύτερα αφού ο πόλεμος τα σταμάτησε όλα . Η Επιστήμη Κυριακίδου πάντα χαμογελαστή ήταν καλή στην αριθμητική και η Νούλα Δημητριάδου στην ανάγνωση . Η Πιπή Παναγιωτίδου καθόταν πάντα στην πρώτη σειρά για να μην χάνει λέξη από τα λόγια του δασκάλου . Η αδελφή της η Σεβαστή Παναγιωτίδου , ήταν άριστη στην καλλιγραφία και η Ελπινιώ η Σωτηριάδου με την Τούλα Νικολαΐδου του Τριαντάφυλλου ήταν πολύ καλές στην ορθογραφία . Ο Βασίλης ο Νικολαΐδης ο Ράσος τα κατάφερνε πολύ καλά στον πολλαπλασιασμό και η Ευθαλία η Εσκιόγλου της Λεονώρας στην απαγγελία ποιημάτων . Ο Αλέκος ο Παρπαράς , που έκανε πάντα το μάθημά του τέλεια ,είχε όνειρο να γίνει καθηγητής .
Όμως σχολείο χτισμένο δεν υπήρχε ,κι έτσι οι μαθητές και ο δάσκαλος περιπλανιόταν από μέρος σε μέρος , στήνοντας αυτοσχέδιες τάξεις σε αποθήκες ,ξυλόσπιτα και ό,τι άλλο έβρισκαν .
Η πρώτη “τάξη” τους ήταν το σπίτι του Εποικισμού του Μπουρουτζή .Έπειτα σε ένα πρόχειρο κτίριο στην Κοινότητα , αργότερα μετακινήθηκαν στην αποθήκη του Πραξιγά και στις δύο τελευταίες τάξεις πήγαν πάλι στο παλιό κτίριο πριν γίνει το Κοινοτικό Κατάστημα του χωριού μας .
Τα παιδιά ήταν μεγάλα πια και το βλέμμα τους έλαμπε με μια ιδιαίτερη φλόγα . Ήξεραν πως τα γράμματα που τους δίδασκε ο στρατιώτης – δάσκαλος , ήταν το κλειδί για έναν καλύτερο κόσμο .
Κάθε μέρα στο σχολείο ήταν μια μικρή νίκη. Κι όταν, μετά από χρόνια, ήρθε η στιγμή να πάρουν τα απολυτήριά τους, η χαρά ήταν απερίγραπτη. Ο Κώστας ο δάσκαλος , με μάτια υγρά, τους μοίρασε τα χαρτιά που είχαν κερδίσει με τόσο κόπο. Όλοι είχαν περάσει με άριστα, κι ας μην είχαν όλα τα μέσα που χρειάζονταν.
«Κοιτάξτε πώς έφτασε η γνώση στη Νέα Δημήτρα», έλεγε με καμάρι στους χωριανούς. Και τα παιδιά, με τα απολυτήρια στο χέρι, ένιωθαν πως κρατούσαν το πρώτο τους εισιτήριο για έναν καλύτερο κόσμο.