Η Πλατέα της Νέας Δήμητρας – Μέρος 8ο
Η Πλατέα της Νέας Δήμητρας φορούσε τα γιορτινά της δύο φορές το χρόνο . Κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου οι γαλανόλευκες σημαίες ανέμιζαν και οι μαθητές, ντυμένοι στα άσπρα και μπλε ,στέκονταν στη σειρά ,έτοιμοι για την παρέλαση. Εκεί ,στη μέση της Πλατέας κρατούσε ένας μαθητής με καμάρι την Ελληνική Σημαία και πίσω του ,με βήμα περήφανο ,περνούσαν όλα τα παιδιά του σχολείου μας. Εκεί νοιώσαμε ρίγη συγκίνησης με το χειροκρότημα από τους χωριανούς .
Η Πλατέα είδε τους μικρούς μαθητές και μαθήτριες να απαγγέλλουν τα ποιήματά τους στις Εθνικές Επετείους και τους γονείς να καμαρώνουν τα βλαστάρια τους . Η Πλατέα είδε τους τσολιάδες και τις Ελληνοπούλες , να παρελαύνουν. Και μετά …το λουκούμι ! Στην Πλατέα φάγαμε το λουκούμι , που μοιράζονταν μετά την παρέλαση ως γλυκιά ανταμοιβή της ημέρας ,που μοίραζε τη γεύση της χαράς.
Η Πλατέα φωτοστολίστηκε και για την Περιφορά της Εικόνας του Αγίου Γεωργίου . Κι ύστερα , ήρθε το πανηγύρι .Τα τραπέζια και οι καρέκλες γέμισαν κόσμο ,το κρασί έρρεε άφθονο ,το ούζο έφερνε γέλια ,όλοι διασκέδαζαν . Τα τραγούδια αντηχούσαν και οι χοροί έσμιγαν όλο τον κόσμο .
Η Πλατέα δεν ήταν μόνο γιορτές . Ήταν και καθημερινότητα . Οι πλανόδιοι έφερναν τη θάλασσα στο χωριό με τις ψαριές τους ,οι μανάβηδες διαλαλούσαν την πραμάτεια τους και οι νοικοκυρές γέμιζαν τα σπίτια τους με όλα τα καλουδια .
Η Πλατέα είδε τα βάσανα και την χαρά των ανθρώπων της, που μέσα από ένα ποτήρι κρασιού ή ούζου άνοιγε η καρδιά τους .
Η Πλατέα ένωσε τους ανθρώπους και έφερε τους ξενιτεμένους πιο κοντά με τους φίλους τους .
Η Πλατέα μας μάγεψε τα καλοκαιριάτικα βράδια με τα τραγούδια της και τις παρέες , που είχαμε χρόνια να ανταμώσουμε.
Ήμασταν τυχεροί που είχαμε αυτό το μέρος ως σημείο αναφοράς .Εδώ συναντήθηκαν γενιές και γενιές.
Πόσα θα μπορούσε να μας διηγηθεί η Πλατέα . Πόσες εικόνες έχει απαθανατίσει . Πόσες παρέες ζηλευτές πέρασαν που ήταν με το κέφι και την χαρά τους . Εδώ ειπώθηκαν αστεία , ιστορίες και μασάλια ,εδώ δόθηκαν τα μεγάλα «παρών» της ζωής.
Και τι παρέες πέρασαν από εδώ ! Ονόματα γνώριμα ,χαραγμένα στη μνήμη μας : ο Τάσος το Τσακάκκ , ο Στέργιος το Τσαλί , Χριστόφορος , Γιώργης ,Κώστας και Ηλίας Λεωνιδάκια , ο Θόδωρος Καλλιόγλου, ο Κώστας Ευθυμιάδης και ο μπαμπάς του , ο Γιακίμς και ο Νίκος Αμερικάνοι , ο Στέργιος , Σταύρος , ο Παντελής ,ο Σταύρος και ο Βασίλης Αξονίδηδες , ο Σαράντης Σταματιάδης ,ο Σταύρος ,ο Χρυσαφάκς και ο μπαμπάς τους Γιώργης Κυριακίδης ,ο Βασίλς και Γιώργος Τσαλικίδηδες , ο Θανάσης, ο Γιορδάνς και ο Χρήστος Γκοτζίδηδες, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης , ο Νίκος και ο Θανάσης Τακίδηδες , ο Δημητρός Σαρβανιτίδης , ο Δημητρός και Παναγιώτης Χατζήδες , ο Κότσος ο Γώγος , ο Γιώργος Στογιανάκκ ,ο Τάσος και Βασίλς της Λιάλιενας , ο Κυριαζής και Γιώργος Στράντζαλης,ο Παρπαράς Πολυχρόνς και ο Σωκράτς ,ο Παναγιωτίδης Χρήστος,ο Βασίλς και ο Διαμαντής , ο Θανάσης το Στεφάκκ, ο Αντώνης και ο Γιώργος Αρβανίτς , ο Χρήστος Αναστασιάδης , ο Γιώργος ο Καραγιάννς , ο Θανάσης Τσιφτσής, ο Λεβενταράς Διαμαντής και ο Λεωνίδας ,ο Σαράντης ,ο Στέφανος και οΔημήτρης Ναναίοι , ο Γιώργος , ο Γιακίμς και Χρηστάκκς Παπάζουγλοι και ο μπαμπάς τους Παπάζουγλος , ο Γιώργος και ο Δημητρός της Αγαθώς , ο Μήττας Ζαφειράκς , ο Απόστολος , ο Στέφανος και ο Στεργούλς Μήττα ,ο Στέργιοςκαι ο Παναγιώτης Παρπαράς , ο Αργυρόπουλος Τάκης και ο Νικολάκς , ο Χατζόπουλος Πρόδρομος , ο Μπόσκος Γιώργης και ο Χρήστος , ο Παναγιώτς Μπουρτζής , ο Αγγελάκης Φώτης και ο Κωστάκς ,ο Μάνος Μανωλάκς , ο Πολυχρονάκης Ηλίας , ο Δημήτρης και Φώτης Πολυχρονάκηδες , ο Αλμπάνης Αλέκος και ο μπαμπάς του ο Χρήστος , ο Βασίλης και ο Χρήστος Ρασάκια , ο Ζηρίδης Νίκος , ο Καλλιόγλου Απόστολος , ο Θανάσης Τσελεπάκης , ο Βασίλς Βασιλόπουλος , ο Αντώνς Μαντόπουλος, ο Θοδωράκκς της Ασπασούλας ,ο Βλάντος Παπαδόπουλος , ο Άνθιμος Στόικος , ο Αβραάμ Αβραμίδης , ο Νίκος Κουκουσεράκης , ο Χρήστος , ο Στέφανος ,ο Δημητρός και ο μπαμπάς τους ο Μιλτιάδης Εσκιόγλου , ο Γιώργος ο Μουχτάρς ,ο Θανάσης Βασιλειάδης , ο Γιάννς και Χρήστος Γκόγκος , ο Αλέκος,ο Απόστολος και ο μπαμπάς του ο Κίτσος Νατσόπουλος και Σταύρος Νατσόπουλος , ο Μήτσος Νατσόπουλος ,ο Γιώργος και ο Χρήστος Πλαταράς και ο Γιώργος του Λιονταρή , τα Κωνστανταράκια Απόστολος και Φώτς , ο Τασούλς Μητάκος , ο Χρήστος και Φύλακτος Σοαντζόγλου, ο Αλετρίκκς Απόστολος , ο Κωνσταντής το Γιανναράκκ , ο Θανάσης Νατσόπουλος ,ο Χρήστος Καλφόπουλος , ο Μπαλίδης , ο Βασίλς και ο Χρήστος Γκαϊτατζήδες , ο Κώστας, ο Χρήστος ,ο Απόστολος, ο Μπούλης και ο Φώτης οι Βαλιούδες ,ο Αντωνάκκς Αλμπανίδης , ο Μαλγαρίδης Τάσος ,ο Ζαρζουλάς Νικόλας και ο Χρήστος , οΤάκης και ο Γιώργος της Δροσής , ο Πελοπίδας , ο Παντελής , ο Θανάσης , ο Κυριάκος Σωτηριάδηδες , ο Απόστολος και ο Χρήστος Κεχαγιάδες , ο Αποστολίδης Βαλιός, ο Φωτακίδης Βασίλς και ο Κωστάκς , ο Τσαλκιτζής Γιώργος, ο Κωνσταντινίδης Στράτος ,ο Καλφόπουλος Παναγιώτς , ο Θανάσης και ο Λεωνίδας ,ο Τσολακίδης Παντελής ,ο Ιωαννίδης Γιάννης και ο Κώτσος , ο Γουβατζάκης Θοδωράκς,
Ο Παπαδόπουλος Διαμαντής , ο Παπαδόπουλος Γιακίμς της Αφροδίτης , ο Χατζόπουλος Στέργιος , ο Ιωαννίδης Δημήτρης , ο Κυριακίδης Δημητρός , ο Μήτσος , ο Θανάσης , ο Παναγιωτίδης Βασίλς της Καλής… Και τόσοι άλλοι ! Καθένας με τη θέση του στο τραπέζι ,καθένας με τη δική του ιστορία. Και πολλές ακόμη παρέες που πέρασαν από τον τόπο , που τον λεν Πλατέα . Πολύς ο κόσμος που έζησε εδώ μικρές και μεγάλες χαρές !
Έφαγαν , ήπιαν , διασκέδασαν , είπαν αστεία και μασάλια και άφησαν το στίγμα τους εδώ.
Και τώρα ; Τώρα είναι ψηλά και έχουν φτιάξει εκεί πάνω , μια άλλη ,όμορφη παρέα. Σαν να συνεχίζουν τις κουβέντες τους , με ένα ποτήρι ούζο στο χέρι ,κάτω από έναν άλλο ουρανό .
Αλλά ποιος ξέρει…Δεν μας φανερώνουν αν εκεί ή εδώ είναι η αληθινή μαγεία .
Πριν από καιρό , ένα πρωινό εν έτη 2023 , κάθισα στην Πλατέα της Νέας Δήμητρας. Ήταν πάντα για μένα ένας τόπος μαγείας ,γεμάτος μνήμες και φωνές από το παρελθόν. Ένα παγκάκι στο μέσον της με φιλοξένησε και καθώς άφησα το βλέμμα να πλανηθεί, αναγνώρισα την ομορφιά που ακόμα κρατούσε .
Μα πόση ομορφιά . Η πλακόστρωτη πλατεία , με την ωραία της αρχιτεκτονική , τα ωραία λουλούδια ,τα περιποιημένα δέντρα και τους θάμνους , στεκόταν αγέρωχη . Στην μέση τα δέντρα με το πυκνό φύλλωμα , πρόσφεραν δροσιά όπως πάντα .Με μια γρήγορη ματιά , σαν ριπή ανέμου , την πέρασα όλη μπροστά από τα μάτια μου .Πόσο κρίμα !
Άδεια , χωρίς ψυχή , χωρίς ζωή , έρημη .Τα μαγαζιά κλειστά , αμπαρωμένα . Στην μέση το όμορφο συντριβάνι της , σιωπηλό αυτή τη φορά ,έστεκε εκεί , έχοντας γνωρίσει βραδιές που το νερό του γινόταν πολύχρωμο παιχνίδι.
Κοίταξα δεξιά , κοίταξα αριστερά , κανείς .Μια σκηνή βγαλμένη από ταινία του Χίτσκοκ .Μια σιωπή βαριά ,μια ερημιά απόκοσμη .
Κανείς δεν ήρθε να με καλωσορίσει. Κανείς να μου σφίξει το χέρι ,να μου πει μια κουβέντα .
Ήθελα τόσο πολύ να συναντήσω όλους τους ανθρώπους που γνώρισα από μικρούλα , σε αυτό το αγαπημένο μου χωριό . Κοίταξα γρήγορα τα γνωστά στέκια και μου ήρθαν στο νου , οι παρέες τους . Κανείς δεν ήταν εκεί , ακόμη και για να με δώσει κουράγιο, γι’ αυτήν την παγωνιά που ένιωθα . Να με κάνει μια αγκαλιά .Να με παρηγορήσει για την θλίψη που ένιωθα εκείνη την στιγμή από την μοναξιά μου .
Η Πλατέα μου μίλησε .
Μου είπε τον πόνο της, το μυστικό της .
Δεν ήθελε τα πλουμιστά στολίδια που της έβαλαν . Δεν ήθελε τα λουλούδια , τα δέντρα , τα πλακόστρωτα . Δεν ήθελε την ωραιοποιημένη εικόνα της με τα σύγχρονα στολίδια . Έτσι ένιωθε ότι έχανε την πραγματική της ομορφιά . Ούτε το σιντριβάνι ήθελε , που της έκανε νάζια κάποια βράδια με το πολύχρωμο νερό του.
Ήθελε τους ανθρώπους.
Μόνο οι άνθρωποι μπορούν να της δώσουν ψυχή και οντότητα και ομορφιά .
Ήθελε το χώμα της , τη σκόνη της , την απεριποίητη ομορφιά της .
Πιο πολύ ήθελε τους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους που την αγάπησαν , όπως ήταν , αφκιασίδωτη …όλους τους ανθρώπους, που την λάτρεψαν . Τους ήθελε όλους .
Μα πιο πολύ τους μερακλήδες , που με λίγο ουζάκι και μεζέ ,δίχως σκέψη , έπιαναν το τραγούδι και τον αμανέ .
Ορφάνεψε η Πλατέα. Και μαζί τους χάθηκε η ψυχή της.
Και ορφάνεψε από μερακλήδες . Χωρίς τις φωνές των ανθρώπων και των μερακλήδων άδειασε η Πλατέα .
Έφυγαν …Έφυγαν οι άνθρωποι και πάγωσε η Πλατέα .
Κι όμως …Μόνο με την μνήμη και την αναθύμηση δεν χάνεται. Δεν αφήνουν τίποτα να χαθεί στ’ αλήθεια .
Μέσα από αυτές τις εικόνες η νοσταλγία γίνεται παρηγοριά καθώς αναλογιζόμαστε ότι μέσα από αυτές ο δεσμός με τον τόπο μας δεν χάνεται πραγματικά .
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023