ΜΈΡΟΣ 5ον .Η Πλατέα της Νέας Δήμητρας
Δίπλα στο καφενείο του Στογιαννάκκ , ήταν το κέντρο διασκέδασης « Τάμπα – Τούμπα « του Παπαδόπουλου Χρηστάκη , γιού του Παπάζουγλου , που τον έλεγαν Παπαζουγλάκκ.
Εδώ γινόταν πολλές φορές χοροεσπερίδες και φούντωνε το κέφι των Νεοδημητριωτών με μουσική και χορό . Κάθε πονεμένη καρδιά εδώ γιατρευόταν ! Εδώ γινόταν η διαφυγή από τις σκοτούρες της ζωής και σε αυτό το ψυχοθεραπευτικό στέκι για κάθε πονεμένη καρδιά άκουγες την ωραία μουσική.
Το τζούκ – μπόξ ( ηλεκτρόφωνο) έπαιζε Καζαντζίδη ,Ιωαννίδη , Τσετίνη , Μαυράκη , Γιώτα Λύδια και ακουγόταν σε όλη την Πλατέα !
Οι πόρτες ήταν ανοικτές και το ηλεκτρόφωνο ήταν σχεδόν έξω !
Το ούζο , η μπύρα , η ρετσίνα και το κρασί βοηθούσαν στο σβήσιμο κάθε καημού , τού Νεοδημητριώτη !
Εδώ ήταν όλοι οι ερωτευμένοι, οι απατημένοι , οι χωρισμένοι !
Κάθε καημός και ένα τραγούδι !
Τραγούδια του έρωτα , της ανεκπλήρωτης αγάπης , του χωρισμού, του κρυφού καημού , της ξενιτιάς , της μάνας !
Ψυχοθεραπευτικό στέκι λοιπόν ήταν το Τάμπα – Τούμπα για όλους τους πονεμένους !
Τα τραγούδια ακούγονταν από το ηλεκτρόφωνο . «Έβαλε ο διαβολάκος ,
Την ουρά του πάλι
Και σου πήρε τα μυαλά σου
Μέσα απ’ το κεφάλι « !
Και το τραγούδι που πήρε το μαγαζί το όνομά του …
«Η γυναίκα μου ζηλεύει
Τάμπα τούμπα , τάμπα τούμπα
Και με τυραννά.
Μέρα νύχτα με γκρινιάζει
Και ο καιρός περνά
Δεν αντέχω πιά « !
Εδώ έγινε , όπως έχω αναφέρει σε άλλο άρθρο μου, η πρώτη χοροεσπερίδα , το πρώτο πάρτυ της ηλικίας μας .
Εδώ μυρίσαμε πρώτη μας φορά το βερμούτ , «τα ξηροκάρπια « και το κρασί «Δεμέστιχα « .
Το γλέντι δυνάμωνε και οι περιπολίες από έξω ήταν πολύ συχνές .
Οι γονείς μας ήταν σε εγρήγορση και ήταν υπεύθυνοι, για την περιφρούρησή μας και την ασφάλειά μας κοιτάζοντας από τα παράθυρα !
Δίπλα σε αυτόν τον ναό της διασκέδασης ήταν το βενζινάδικο –πετρελαιάδικο των αδελφών Παναγιωτίδη του Βασίλη και του Διαμαντή .
Κι εδώ υπήρχε κίνηση , καθώς περνούσαν τα τρακτέρ , για να βάλουν πετρέλαιο. Έτσι βλέπαμε στιγμές από την αγροτική ζωή των Νεοδημητριωτών.
Στην γωνία ήταν μια αποθήκη του θείου Καλφοπούλου Θανάση και περνώντας τον δρόμο συναντούσες το γωνιακό καφενείο του Παπάζουγλου , του Παπαδόπουλου Δημητρού .
Βοηθός του ήταν η πρωταγωνίστρια των ιστοριών του , η αγαπημένη γυναίκα του Κυριακιώ .
Με μια μακριά φούστα η «κοντούλα λεμονιά « , σέρβιρε με μαεστρία .
Ήταν πολύ «σερπετή « (γρήγορη ) και ο μεζές της ήταν περιποιημένος .
Ήταν νοικοκυρούλα και καλόψυχη και πάντα με το χαμόγελο !
Θυμάμαι που πήγαινα σχολείο και περνούσα μπροστά από το καφενείο .
Ο μπάρμπα Δημητρός καθόταν στην τάβλα έξω από το καφενείο και γύρω του ήταν πάντα μαζεμένοι αυτοί , που άκουγαν με θαυμασμό τις ιστορίες του και τα μασάλια του .
Τον παρακολουθούσαν με ανοικτό το στόμα και τα αυτιά κι εκείνος τους συνέπαιρνε !
Θυμάμαι έναν όχι ψηλό , παππούλη με χοντρά γυαλιά στα μάτια του και γεμάτη σοφία ματιά του !
Ήταν πανέξυπνος άνθρωπος και αυτό φαινόταν από το χάρισμα της εφεύρεσης και διήγησης πρωτότυπων ιστοριών !
Ήταν πανέξυπνος άνθρωπος γιατί κατάφερε να συζητιέται για πολλά χρόνια από όλους και να μείνει αθάνατος στην μνήμη μας !
Δούλεψε πολύ για την υστεροφημία του !
Ήταν η αγαπημένη φιγούρα της Πλατέας της Νέας Δήμητρας , που έδινε ζωή σε όλους και αντιμετώπιζε τα πάντα με το χαμόγελο .
Ήταν η επιτομή της καλής καρδιάς με το μεγάλο χαμόγελο . Ήταν η αισιοδοξία και το θετικό πνεύμα. Κάθε ιστορία του ήταν και ένας θησαυρός για όλους .
Πολύ χρειαζούμενος άνθρωπος ήταν ο Παπάζουγλος .
Πρόσφερε χαρά , ανακούφιση και αισιοδοξία μέσα από τις διηγήσεις του στους συγχωριανούς του και ήταν , χωρίς να το καταλάβει , ο ψυχοθεραπευτής τους .
Πόσο θα ήθελα να ζούσα έστω και λίγο σε εκείνη την ομήγυρη!
Να ακούσω τα μασάλια του που ήταν βάλσαμο της ψυχής !
Δίπλα στον ναό της ψυχαγωγίας με τον Παπάζουγλο ήταν το μπακάλικο του Καραμανλή του Χρήστου .
Όλα αυτά τα μαγαζιά έδιναν χρώμα στην ζωή των κατοίκων του αγαπημένου μου χωριού Νέα Δήμητρα.
Η συνέχεια στο επόμενο.
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023