ΜΈΡΟΣ 4ο Η Πλατέα της Νέας Δήμητρας
Δίπλα στο χασάπικο των αδελφών Γκοτζίδη , ήταν το διώροφο οίκημα των αδελφών Πλαταρά .
Στον κάτω όροφο ο θείος Χρήστος ο Πλαταράς , ξυλουργός κατεργάζεται το ξύλο και φτιάχνει χρήσιμα πράγματα …πόρτες , παντζούρια, μικροέπιπλα .
Το πρώτο ξύλινο γραφείο στο σπίτι μας ήταν όταν πήγαμε γυμνάσιο , φτιαγμένο από τα χέρια του θείου Χρήστου του Πλαταρά . Μεχρι τότε γράφαμε στο τραπέζι της κουζίνας ! Και δεν είχαμε την πολυτέλεια που έχουν σήμερα οι μαθητές με τα δωμάτιά τους !
Θυμάμαι τον θόρυβο από την κορδέλα στο ξυλουργείο , που έκοβε τα ξύλα και την πλάνη που τα διόρθωνε .
Εκεί πάντα είχε ροκανίδια και ο θείος Χρήστος είχε το μολυβάκι του πίσω από το αυτί του .
Στον πάνω όροφο ήταν ο αδελφός του Γιώργος ο ράφτης μέσα στα τόπια από υφάσματα και κασμίρια .
Πάντα με την μεζούρα στον λαιμό του περασμένη , σκυμμένος στην γαζωτική του μηχανή , έραβε τα πιο κομψά κοστούμια και έντυσε τους πιο όμορφους γαμπρούς .
Για πολλά χρόνια οι Πλαταράδες πρόσφεραν, όχι μόνο στους κατοίκους του χωριού μας, αλλά και των γύρω χωριών .
Μετά από χρόνια το διώροφο κατεδαφίστηκε και στην θέση του έγινε καφέ- -ουζερί –ταβέρνα του Παντελή Σωτηριάδη .
Κι εδώ οι Νεοδημητριώτες έπαιρναν το ουζάκι τους με τον μεζέ , για λίγα χρόνια όμως, γιατί ο αγαπητός μας Παντελής Σωτηριάδης μάς άφησε και έφυγε πολύ νέος !
Απέναντι , περνώντας τον δημόσιο δρόμο, ήταν το καφενέ του θείου Αρβανιτίδη Γιώργου, που τον θυμόμαστε πάντα , με την άσπρη μακριά ποδιά του , να σερβίρει τους πελάτες του .
Ήταν πολύ ευγενική μορφή ο κυρ—Γιώργης και τον αγαπούσαν όλοι .
Εδώ στο ουζερί του , πολλές φορές γινόταν γλέντια και διασκέδαζαν τα παλικαράκια τού χωριού .
Ένα μικρό μαγαζί ήταν , αλλά ο κυρ –Γιώργης ο Αρβανίτς τούς τραβούσε όλους , γιατί ήξερε να τους περιποιείται .
Ακριβώς δίπλα ήταν από πάντα ,το καφενείο του Στογιανάκκ , με τα μεγάλα μακρόστενα παράθυρα και την σόμπα στην μέση .
Στον πάγκο πίσω , ετοίμαζε ο θείος Γιώργος ο Γκόγκος τα ουζάκια και τους καφέδες .Το όνομά του ήταν ‘»πηγαίνουμε στον Γιανάκκ» και έμεινε στού Στογιανάκκ.
Εδώ μέσα πολλές φορές περιμέναμε το λεωφορείο για το Γυμνάσιο στο Κιλκίς , τα παγωμένα πρωινά του χειμώνα .
Ο θείος Γιώργος και η γυναίκα του η θεία Σταθούλα πρόσφεραν κοινωνικό έργο, με το να ανοίγουν το καφενείο τους νωρίς και να μαζευόμαστε όλα τα παιδιά γύρω από την σόμπα , μέχρι να έρθει το λεωφορείο για το Γυμνάσιο της πόλης του Κιλκίς !
Με μια» σούδα « ( στενό δρομάκι ) ανάμεσα , ήταν το περίπτερο τού Γιάννη του Παυλίδη με παραθυράκια από τις τρεις πλευρές του .
Τα περίπτερα ήταν ελληνική ιδιαιτερότητα και πρωτοτυπία .
Είχαν δοθεί άδειες σε τραυματίες πολέμου ή θύματα ειρηνικής περιόδου.
Στο άνοιγμα του μικρού παραθύρου του , πρόβαλλε η μορφή του Παυλίδη , πρόθυμος να σού δώσει ό ,τι χρειάζεσαι .
Αυτό ήταν ένας μικρός ναός του εμπορίου !
Πουλούσε τσιγάρα κασετίνα ή χύμα , θυμάμαι τα SANTE , τα Παπαστράτος , το Τέλειον, τσίχλες , ραντεβουδάκια ( καραμελίτσες με γεύση μέντας ή τριαντάφυλλου ) , σπίρτα , γλυφιτζούρια , καλμαλίνες , καλμόλ , αργότερα ασπιρίνες , ξυραφάκια ASTOR , φυλλαράκια τσίχλας με γεύση μέντας και κανέλλας , τσακμάκια με πέτρα και φυτίλι , κομπολόγια , καραμέλες ΙΟΝ .
Μόλις μας έδιναν οι γονείς μας δεκάρες ή μια δραχμή εδώ ερχόμασταν και τις ξοδεύαμε .
Εμείς τα κορίτσια τρέχαμε να πάρουμε τις κάρτες με τις σημαίες των κρατών και τα αγόρια κάρτες ποδοσφαιριστών και μπίλιες.
Επίσης , ένα ψυγείο έξω από το περίπτερο , έκρυβε τα πιο δροσιστικά παγωτά ! Μάς μάλωναν οι μαμάδες μας , να μην τρώμε παγωτά , γιατί θα «πιαστούν τα λαιμά μας» ( οι αμυγδαλές μας ) !
Το περίπτερο ήταν στο κέντρο της Πλατέας και στο κέντρο όλων των γεγονότων .
Αποτελούσε πόλο επικοινωνίας μεταξύ των Νεοδημητριωτών και γύρω από αυτό , μεταδίδονταν κάθε είδος πληροφοριών και γεγονότων .
Η έλευση του τηλεφώνου στον τόπο μας , έκανε το περίπτερο πολύ σημαντικό !
Θυμάστε τα τηλέφωνα με τους κερματοδέκτες. Ποια τολμούσε να πάει εκεί !
Σε έβλεπε όλη η Πλατέα και ο περιπτεράς ήξερε τα πάντα , γιατί άκουγε τα πάντα !
Μετά από χρόνια , παραδίπλα στην Πλατέα άνοιξε περίπτερο , η κόρη του ήρωα του Αλβανικού Έπους του ’40 Νικόλαου Κυριακίδη , η Χρυσούλα Κυριακίδου .
Κι εκεί είμασταν πολύ τακτικοί πελάτες του .
Με το πέρασμα των χρόνων και ίσως επειδή ήταν στο μέσον της Πλατέας και έπρεπε να γίνει ανάπλασή της , μετακινήθηκε το περίπτερο της Χρυσούλας , μπροστά στο Κοινοτικό Κατάστημα τού χωριού μας και λειτούργησε για χρόνια .
Έτσι τα περίπτερα αποτελούσαν ένα ζωντανό στοιχείο της Πλατέας μας και πέρασαν στην ιστορία !
Ζωηρή η Πλατέα μας και τα μαγαζιά της ήταν κεντρικοί κόμβοι συμμετοχής και επικοινωνίας .
Αυτά τα περίπτερα , όταν τα ξαναθυμηθούμε , φέρνουν εικόνες από τα παιδικά μας χρόνια !
Και δίπλα στο καφενείο του Στογαννάκκ ήταν το Τάμπα – Τούμπα ..
Η συνέχεια στο επόμενο .Κάντε υπομονή ..θα πάμε στο πάρτυ και στην χοροεσπερίδα !
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023