Η Πετράρα στο Μπαΐρ
Ακίνητη, αμετακίνητη. Εκεί, στο λόφο πάνω στο γήπεδο, η μεγάλη πέτρα στέκει αγέρωχη, κοιτάζοντας τις εποχές να αλλάζουν γύρω της. Η Πετράρα. Ένας βράχος που έζησε περισσότερες ζωές από όσες χωρούν μέσα στις μνήμες των ανθρώπων.
Στη δεκαετία του ’40, νεαροί άνδρες του χωριού μας στάθηκαν μπροστά της. Ο Κυριάκος ο Κυριακίδης και οι φίλοι του, ντυμένοι με τα σκούρα ρούχα της εποχής, τα καλοχτενισμένα μαλλιά και το καθαρό βλέμμα της νιότης, έβαλαν τα χέρια στις τσέπες και πόζαραν με αυτοπεποίθηση. Σαν να έλεγαν στον φακό: « Είμαστε εδώ. Είμαστε νέοι και η ζωή είναι μπροστά. «
Σαράντα χρόνια αργότερα, στη δεκαετία του ’80, ήταν η σειρά των κοριτσιών. Μια άλλη γενιά ήρθε να σταθεί στο ίδιο σημείο, να γελάσει, να ονειρευτεί και να απαθανατίσει τη στιγμή. Με πολύχρωμα φορέματα, μακριά μαλλιά και ένα χαμόγελο που έκρυβε τη νεανική ελπίδα, κάθισαν πάνω στην ίδια πέτρα. Σε αυτή τη φωτογραφία, μέσα στη νεανική τους ανεμελιά, ήμασταν εγώ, η Νούλα και η Δάφνη, οι δύο αδελφές μου, και οι ξαδέλφες μας, οι αδελφές Διαμάντω και Χαρίκλεια Γκάιτατζη. Η Διαμάντω έφυγε νέα από τη ζωή, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις γεμάτες φως. Η Χαρίκλεια, από την άλλη, πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς ,φεύγοντας για τον Καναδά, όπως τόσοι και τόσοι νέοι που άφησαν το χωριό τους για μια νέα αρχή. Η στάση τους διαφορετική, τα ρούχα τους μοντέρνα, τα παπούτσια τους ελαφρύτερα, αλλά το βλέμμα …Το βλέμμα ήταν ίδιο.
Την θυμάστε;
Η Πετράρα, αυτός ο αμετακίνητος βράχος έγινε το σημείο αναφοράς για δύο διαφορετικές γενιές που άφησαν το αποτύπωμά τους. Παρά την απόσταση των σαράντα χρόνων η ουσία παραμένει ίδια. Νέα παιδιά γεμάτα όνειρα και ελπίδες ακούμπησαν πάνω της, φωτογραφήθηκαν και έζησαν στιγμές νεανικής ανεμελιάς. Τα ρούχα, τα παπούτσια και οι συνήθειες αλλάζουν με τον χρόνο αλλά οι αγωνίες και τα όνειρα αυτών των νέων παραμένουν ίδια. Άλλαζαν μόνο στα σχέδια και στην προοπτική.
«O tempora ,o mores !» _ Ω καιροί , ώ ήθη !
Η Πετράρα, ο μάρτυρας των γενεών, δεν άλλαξε. Την αγκάλιασε η παιδική ανεμελιά, την ένιωσε το πρώτο αμήχανο φιλί, την άκουσε το γέλιο.
Παρά τις εξωτερικές αλλαγές η φύση των ανθρώπων και οι επιθυμίες τους δεν μεταβάλλονται. Η Πετράρα έγινε ο μάρτυρας της αέναης προσπάθειας και της σταθερότητας μέσα στην ροή του χρόνου. Έτσι μέσα στον χρόνο οι βασικές ανθρώπινες επιθυμίες και ανησυχίες παραμένουν σταθερές, καθώς οι άνθρωποι συνεχίζουν να αναζητούν νόημα και αγάπη ανεξάρτητα από την εποχή που ζουν. Η Πετράρα είναι εκεί. Και θα είναι για πάντα.
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023