Η νονά μου, η Φωτίκα Παρπαρά ,ήρθε στον κόσμο σε δύσκολους καιρούς, μα από μικρή έδειξε τη φλόγα που έκαιγε μέσα της. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών όταν η οικογένειά της, ξεριζωμένη από την Πατρίδα, βρέθηκε σε ξένο τόπο, κουβαλώντας μονάχα μνήμες και ελπίδες για μια νέα αρχή. Το μικρό κορίτσι, όμως, έμελλε να γίνει μια γυναίκα που θα άφηνε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στις καρδιές όσων τη γνώρισαν.
Στο σχολείο του χωριού δεν άργησε να ξεχωρίσει και ήταν πρώτη μαθήτρια. Ήταν πρώτη σε όλα ,στα γράμματα , στην αντίληψη. Διψούσε για γνώση, ρουφούσε τα γράμματα σαν νερό από διψασμένη γη. Όμως, ο πόλεμος της στέρησε τη δυνατότητα να συνεχίσει τη μόρφωσή της, όπως σταμάτησε τόσες ζωές , τόσα όνειρα . Δεν το έβαλε κάτω. Διάβαζε μόνη της, ό,τι βιβλίο έπεφτε στα χέρια της, εξελισσόταν αδιάκοπα, έφτιαχνε μόνη της τη δική της παιδεία. Δεν είχε πτυχία, αλλά η σοφία της ξεπερνούσε πολλούς μορφωμένους.
Παντρεύτηκε τον Πολυχρόνη Παρπαρά και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. Η Φωτίκα δεν ήταν απλώς μια σύζυγος και μητέρα, ήταν μια γυναίκα με αρχοντιά και ευγένεια, μια παρουσία που έδινε κύρος σε κάθε χώρο που βρισκόταν. Η ομιλία της ήταν ρέουσα, γεμάτη χάρη και ευστοχία, τόσο που της έδωσαν το παρατσούκλι «Ροδανού « , το στόμα της πήγαινε σαν το ροδάνι του πηγαδιού, ασταμάτητα και μελωδικά.
Και δεν ήταν μόνο τα λόγια της που τη στόλιζαν . Είχε αρχοντιά στο βάδισμά της ,στη στάση της ,στον τρόπο που κρατούσε το κεφάλι ψηλά . Ήταν μια γυναίκα που ήξερε να φέρεται ,να μιλά ,να αγαπά . Μια γυναίκα που δεν χρειάστηκε πτυχία για να τη σεβαστούν , η μορφωσή της ήταν η ίδια η ζωή , η εξυπνάδα και η καλλιέργειά της
Δεν ήταν μόνο ο λόγος της που μάγευε, αλλά και η τέχνη της στα χέρια. Η μαγειρική της ήταν μοναδική, τα γλυκίσματά της μνημονεύονταν από όσους είχαν την τύχη να τα δοκιμάσουν. Και το βελονάκι της δούλευε ακούραστα, φτιάχνοντας αριστουργήματα που στόλιζαν σπίτια και καρδιές. Ανάμεσα στα δημιουργήματά της, ένα μοναδικό δώρο, μια στρώση με σεμέν, που κρατώ ως φυλαχτό, γεμάτο τον κόπο, την αγάπη και τη μνήμη της.
Έμεινε χήρα νέα, αλλά η λύπη δεν τη νίκησε. Μετέτρεψε την απώλεια σε αγάπη, αγκάλιασε τους ανθρώπους γύρω της, χάρισε γενναιόδωρα στοργή και σοφία. Όσοι τη γνώριζαν τη θαύμαζαν για το ανάστημά της, όχι μόνο το σωματικό, αλλά και το ηθικό. Ήταν μια γυναίκα που εξέπεμπε αξιοπρέπεια, μια μορφή που έμενε αξέχαστη.
Θυμάμαι με συγκίνηση τη μέρα που ήρθε στην εργασία μου και γνώρισε τον διευθυντή μου. Όταν εκείνος της είπε: «Ααα, δεν είναι τυχαίο που η μαία μου έχει εσάς για νονά ! «, το πρόσωπό της έλαμψε από περηφάνια. Εκείνη τη στιγμή, μου εκμυστηρεύτηκε πως αυτή ήταν μία από τις πιο χαρούμενες ημέρες της ζωής της.
Έφυγε πλήρης ημερών, γεμάτη αγάπη, έχοντας προσφέρει και εισπράξει ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος. Μα η Φωτίκα δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Το όνομά της ζει, όπως ζουν και οι αναμνήσεις της σε όσους είχαν την τύχη να τη γνωρίσουν. Κι έτσι θα παραμείνει για πάντα , σαν το ροδάνι που δεν σταματά ποτέ να γυρίζει.
- Η Φωτίκα Καλλιόγλου , κόρη του Σταύρου και της Χρυσής Τερζιάκη γεννήθηκε το 1900 στο χωριό Όκλαλι της Επαρχίας Μετρών (Τσατάλτζας), της Νομαρχίας Κωνσταντινούπολης της Ανατολικής Θράκης. Η καταγωγή της μητέρας της ήταν από το Τσιφλίκιοϊ της Ανατολικής Θράκης. Ήρθε με τους γονείς της κρατώντας το χέρι της μητέρας της και έχοντας δίπλα της τον 7 ετών αδελφό της Παναγιώτη και τον 5 ετών Φώτιο . Ήρθαν στην Νέα Δήμητρα το 1924 , με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και έμειναν στο μικρό σπίτι του Εποικισμού . Η οικογένεια μεγάλωσε καθώς αργότερα γεννήθηκαν και τα άλλα αδέλφια της , η Αθηνά , ο Απόστολος και η Βαΐτσα . Η οικογένεια όμως βίωσε τον αναπάντεχο χαμό του μικρού Φώτη στην ηλικία των 10 χρόνων .
Η Φωτίκα είναι μια από τις προσφυγοπούλες μαθήτριες του ξύλινου δημοτικού σχολείου της Νέας Δήμητρας , στην φωτογραφία- κειμήλιο της Νέας Δήμητρας. Παντρεύτηκε με τον Πολυχρόνη Παρπαρά του Θανάση και της Σοφίας, δυστυχώς τον έχασε νέο, αλλά στάθηκε δυνατή . Αφού έζησε μια γεμάτη ζωή , απλώνοντας αγάπη και σοφία , έφυγε από τη ζωή , το 2007, στα 87 της χρόνια , μα δεν χάθηκε από την μνήμη όλων .