Η Μπουχουρίτσα
Περπατώντας μέσα στο όμορφο χωριό μας , τα σπίτια γίνονται μνήμες . Κάθε γωνιά ,κάθε αυλή κάθε χαμηλό παραθύρι , κουβαλά την ανάμνηση των ανθρώπων που γεννήθηκαν ,μεγάλωσαν ,αγάπησαν και άνοιξαν τα φτερά τους.
Σπιτάκια μικρά του Εποικισμού, φτιαγμένα με πλιθιά ,με αυλές γεμάτες λουλούδια που φανέρωναν την φροντίδα και την νοικοκυροσύνη της οικοδέσποινας . Κάθε ένα είχε τη δική του ιστορία και ένα από αυτά ,στη γειτονιά μας , είχε μέσα του όλο τον πλούτο της ζωής .
Μικρό και ταπεινό, αλλά γεμάτο αγάπη . Εκεί έμεναν ο Σταύρος και η Μπουχουρή με τα τέσσερα παιδιά τους , τον Δημήτρη , την Αφροδίτη , τον Γιώργο και την Ανθούλα . Πρόσφυγες οι γονείς ,παιδιά του ξεριζωμού ,που μεγάλωσαν κουβαλώντας στα χέρια και στην ψυχή τους την κληρονομιά της χαμένης πατρίδας .
Ο Σταύρο» και η Μπουχουρή δεν είχαν προλάβει να πάνε σχολείο . Δεν τους έμαθαν γράμματα ,αλλά ήξεραν να δίνουν κάτι πιο σπουδαίο ,αρχές , ήθος και αξιοπρέπεια . Με κόπο και αγώνα ,με λιγοστά μέσα αλλά με άφθονη αγάπη , μεγάλωσαν τα παιδιά τους και τα είδαν να προοδεύουν .
Ο Δημήτρης ,άριστος μαθητής ,πέρασε στο Πανεπιστήμιο και ακολούθησε λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα . Ο Γιώργος έγινε οικονομολόγος ,η Ανθούλα καθηγήτρια Αγγλικής φιλολογίας . Η Αφροδίτη ,αν και δεν συνέχισε τις σπουδές ,έφτιαξε νωρίς τη δική της οικογένεια .
Η θεία Μπουχουρή , η Μπουχουρίτσα ,έτσι τη φώναζε η μαμά μου ,ήταν μια γυναίκα απλή , μικροκαμωμένη ,γεμάτη ευγένεια . Πάντα μιλούσε για τα παιδιά της χωρίς έπαρση ,μόνο με αγάπη και περηφάνια . Ερχόταν συχνά στο σπίτι μας ,όπως κι εμείς στο δικό της .
Και όταν τα παιδιά της επέστρεφαν στο χωριό, η γειτονιά μαζευόταν να τα δει. Η μαμά μου, η Φωτούλα και η θεία Ελπινιώ πήγαιναν πρώτες να τα καλωσορίσουν. Κι εγώ, μικρή ακόμη, καθόμουν παράμερα και άκουγα με προσοχή τις συζητήσεις τους. Θαύμαζα αυτά τα παιδιά, τον τρόπο που μιλούσαν, το σεβασμό που έδειχναν στους γονείς τους, την απλότητα με την οποία αντιμετώπιζαν την επιτυχία τους.
Η Μπουχουρίτσα μπορεί να μην είχε γνώσεις για να προσφέρει, ούτε πλούτη. Πρόσφερε όμως κάτι πιο σπουδαίο, αγάπη ανιδιοτελή, ανατροφή σωστή, εσωτερική ευγένεια, ήθος. Γιατί η μόρφωση από μόνη της δεν αρκεί , πρέπει να συνοδεύεται από αξίες, αλλιώς χάνει το νόημά της. Ήταν η μάνα , που χάρισε την ζωή και στάθηκε φύλακας άγγελος στην πορεία του κάθε παιδιού της .
Δεν είχε γνώσεις για να προσφέρει , ούτε υλικά αγαθά .Πρόσφερε όμως την αγάπη μέσα από την καρδιά της. Πρόσφερε ήθος , ανατροφή σωστή , εσωτερική ευγένεια και διαπαιδαγώγηση . Γιατί θα μπορούσε να είναι απλώς μορφωμένα τα παιδιά της , χωρίς να συνοδεύεται αυτή η μόρφωση από την ανάλογη συμπεριφορά και το ανάλογο ήθος .
Δεν ήταν η μόνη. Στο χωριό μας υπήρχαν κι άλλες μανάδες και πατεράδες , χωρίς πολλά υλικά αγαθά, που όμως μεγάλωσαν παιδιά με αρχές, που κατάφεραν να προχωρήσουν στη ζωή τους και να γίνουν άνθρωποι με αξία. Το σπίτι , μέσα από την μίμηση συμπεριφορών αποτελεί παράδειγμα και παίζει πρωταρχικό ρόλο . Το σπίτι μπορεί να μεταβάλλει τον άνθρωπο από εγωιστικό όν σε πλάσμα με αισθήματα και ψυχικές αρετές. Είναι ο πρώτος του δάσκαλος, το πρώτο του σχολείο. Μέσα από την αγάπη, την καθοδήγηση, το παράδειγμα των γονιών, ένα παιδί μπορεί να γίνει όχι μόνο μορφωμένο, αλλά και αληθινός άνθρωπος.
Η Μπουχουρίτσα, η φίλη της μαμάς μου, μας δίδαξε πως τα όνειρα κρατιούνται ζωντανά με πίστη και θέληση. Πως η αγάπη μιας μάνας αρκεί για να δώσει στα παιδιά της φτερά να πετάξουν. Και πως η πραγματική επιτυχία δεν μετριέται μόνο με πτυχία και καριέρες, αλλά με το ήθος και την ανθρωπιά που αφήνεις πίσω σου.
Ελένη Τσιφτσόγλου 2024