Η Μαγική Κληρονομιά της Γιαγιάς μου
Μια φορά και έναν καιρό…
Μόλις ακούγαμε αυτές τις μαγικές λέξεις από την γιαγιά μας γνωρίζαμε πως αρχίζει , το ταξίδι στο όνειρο . Στο όνειρο της μνήμης και της νοσταλγίας .Ένα αόρατο χέρι μας έπαιρνε και μας οδηγούσε σε κόσμους μαγικούς . Κρεμόμασταν από τα χείλη της και η κάθε κουβέντα που έβγαινε , ήταν σοφή .
Μάγισσες και νεράιδες , δράκοι και ξωτικά , βασίλισσες , πριγκήπισσες , αρχοντόπουλα , όλα αποκτούσαν ζωή μέσα στις διηγήσεις των γιαγιάδων μας .Κάθε ιστορία που αφηγούνταν δεν ήταν μόνο παραμύθι αλλά ήταν μάθημα και ανάσα από τις αλήθειες της ζωής .Είχαν όλες τις ασχολίες του σπιτιού και εύρισκαν χρόνο , για να μας ταξιδεύουν με τα ωραία παραμύθια τους .
Η γιαγιά μου η Κερανιώ , η Τσάκαινα , είχε τον τρόπο της να λέει τα παραμύθια .’Επλαθε ιστορίες με την σοφία της και τις περιέγραφε στους γύρω . Αστείρευτη πηγή σε παραμύθια , μας ταξίδευε σε ένα κόσμο μαγικό . Κι εμείς έχοντάς την , ως παράδειγμα, μεγαλώσαμε την γενιά , που προήλθε από μας .
Κανένα παραμύθι της δεν ήταν γνωστό . Δεν ήταν γραμμένο σε κανένα βιβλίο γνωστού παραμυθά .Εμείς τα ακούγαμε με προσοχή και εγώ τα θυμάμαι όλα .Πάντα ξεκινούσε σιγά – σιγά να διηγείται την ιστορία και μετά έφτανε με τιμωρία των κακών .Της άρεσε πολύ να τιμωρεί στο τέλος όσους ξέφευγαν από τα σωστά .Μέσα στα παραμύθια της ήταν ο καλός και ο κακός , η εργατική και η τεμπέλα , ο ψεύτης, ο υποκριτής , η ξιπασμένη , η ανισόρροπη. Σαν να είχε πλάσει η ίδια το σύμπαν τους , μας έκανε να βλέπουμε τον κόσμο με άλλα μάτια .
Οι τόποι ήταν γύρω μας το Κάστρο , τ’ αμπέλια , η Σολτάρα , η Γέφυρα , η Μπαΐρα , η σούδα . Απ’ το Κάστρο ερχόταν ο αέρας με τον δράκο , στ’ αμπέλια κρύβονταν οι νεράιδες , στην Σολτάρα χόρευαν τα φαντάσματα , στη Γέφυρα ζούσαν οι κακοί , στην Μπαΐρα έβγαιναν οι πεθαμένοι και στην σούδα, ανάμεσα στα σπίτια μας ,έβγαιναν κάτι μακριά τρομακτικά χέρια. Όλα τα παραμύθια τους είχαν το καλό και το κακό .Πάντα όμως θριάμβευε η αγάπη , η καλοσύνη , η δικαιοσύνη.
Κι εμείς θαυμάζαμε και βλέπαμε την σύγκρουση του καλού με το κακό και μέσα από εκεί έβγαινε και το ηθικό δίδαγμα πως οι κακοί στο τέλος τιμωρούνταν .
Το παιδικό μας μυαλό έτρεχε με φαντασία και έκανε χιλιάδες εικόνες .Πόσες φορές μας πήρε ο γλυκός ύπνος στην αγκαλιά του και συνέχιζε το παραμύθι στο όνειρό μας. Ξυπνώντας δεν γνωρίζαμε πού τελείωνε το όνειρο και πού το παραμύθι .
Όλα όσα ακούγαμε από τις γιαγιάδες μας περνούσαν μέσα στο μυαλό μας και γίνονταν διδάγματα . Ζούσαμε τότε σε κόσμους μοναδικούς και πολύχρωμους .Οι κόσμοι αυτοί μας έκαναν να χαμογελάμε και να θυμόμαστε μια ζωή , πως τα παιδικά μας χρόνια ήταν ανέμελα και γεμάτα όνειρα .
Αυτές οι γιαγιάδες μας ήταν οι βασίλισσες της κουζίνας , καθώς ξυπνούσαν πολύ πρωΐ για να ετοιμάσουν τα καθημερινά .
Εκεί ξεκινούσαν την μέρα τους στο πιο επίσημο γι’ αυτές δωμάτιο του σπιτιού , την κουζίνα . Μέσα από την ζωή τους και όχι μόνο από τις διηγήσεις τους, νιώθαμε ευαισθησία και σεβασμό γι’ αυτές .
Τα παραμύθια τους δεν περιλάμβαναν μόνο φανταστικά πράγματα αλλά και την αληθινή ζωή, που έζησαν όταν ήταν μικρά παιδιά , στην Πατρίδα .
Την ανέμελη ζωή με τους γονείς τους και μετά τον Ξεσηκωμό την ζωή με προσφυγιά , ορφάνια και ανέχεια . Τα σπίτια τους στην Πατρίδα που άφησαν , τα υπάρχοντά τους και τους αγαπημένους που χάθηκαν εκεί. Οι γιαγιάδες μας παρ’ όλες τις δυσκολίες , ήταν πηγή υποστήριξης , αγάπης και στοργής. Ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας .
Είδος προς εξαφάνιση οι γιαγιάδες μας .Τις θυμόμαστε με τα μακριά φουστάνια , με τα τσεμπέρια στα μαλλιά , με την μπροστέλα και με ανασηκωμένα τα μανίκια .
Οι σημερινές γιαγιάδες οδηγούν αυτοκίνητα, είναι καλοχτενισμένες και ντυμένες με την τελευταία λέξη της μόδας . Έχουν κινητά τηλέφωνα στα χέρια , είναι ινφλουένσερ και ασχολούνται συνέχεια με το ‘Ινσταγκραμ και το φέις μπουκ .
«Τι είναι μπρέ παιδίμ ,όλ’ αυτά ; «Θα ρωτούσαν οι παραδοσιακές γιαγιάδες μας . Αχ, πράγματα του Σατανά .
Δεν θα την ζήσουν την παραδοσιακή γιαγιά , οι επόμενες γενιές . Παίρναμε αγάπη και δίναμε αγάπη στην δική μας οικογένεια. Τα παραμύθια της γιαγιάς μας μάλλον δεν αντικατοπτρίζουν την σημερινή κοινωνία και δεν βοηθούν την σημερινή γενιά.
Για εμάς , ό,τι αγαπήσαμε θα μένει για πάντα , στην καρδιά μας .Φώλιασε εκεί και δεν φεύγει .
Αρκεί μια σκέψη , μια μυρωδιά, μια φωτογραφία της και το αγαπημένο πρόσωπό της θα εμφανίζεται νοερά μπροστά μας . Θα την βλέπουμε να μας χαϊδεύει τα μαλλιά και να αφηγείται τα παραμύθια της .
Γιατί μόνο με την καρδιά βλέπουμε καθαρά , όσα δεν μπορούν να δούν τα μάτια .
« Έσβησε ο χρόνος ο κακός
Μαζί με τη χαρά μου
Τις ιστορίες της γιαγιάς
Από τα όνειρά μου «. Χαΐνηδες
«Μα η καλή μας η γιαγιά
Έφυγε απ’ τον κόσμο πιά
Και παραμύθια δεν ακούμε «
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2024