Η Μαγεία της Φύσης στην Νέα Δήμητρα. Οι βόλτες με την δασκάλα μας, την Βάρδα Μαρία
Τις πιο ωραίες διαδρομές στο χωριό μας Νέα Δήμητρα, τις κάναμε με την δασκάλα μας Βάρδα Μαρία. Η αγαπημένη μας δασκάλα ήρθε από την Κρήτη και ξεχώριζε για την δυναμικότητα και την ενεργητικότητά της.
Μεγαλωμένη στο νησί της Κρήτης τής άρεσε η επαφή με την φύση και συχνά μάς έπαιρνε μαζί της και κάναμε περιπάτους.
Σήμερα θα την ακολουθήσουμε στο λεγόμενο «πρώτο κάστρο» του χωριού μας .
Στην πραγματικότητα είναι ο πρώτος λόφος που βρίσκεται προς τον Βορρά του χωριού μας Νέα Δήμητρα και υψώνεται επιβλητικά πάνω από το χωριό.
Σε κάποια σημεία τού κεντρικού δρόμου κοντά στην Πλατέα μοιάζει σαν να είναι τόσο κοντά που νοιώθεις ότι θα το ακουμπήσεις !
Και ήρθε η ώρα ! Συγκεντρωθήκαμε λίγο έξω από το χωριό οι φίλες και συμμαθήτριες . Ο δρόμος προς το « πρώτο κάστρο» φάνταζε σαν μια περιπέτεια που θέλαμε να ζήσουμε .
Η Αδαμαντούλα, η Μάρω, η Φανή, η Γιαννούλα, η Κατερίνα, η Μορφούλα, η Γαρυφαλλιά, η Στεφανία, η Φωτεινή, η Καλιρρόη, η Αγαθή η Μαρία και η Ελένη. Η δασκάλα Μαρία είχε μαζί της κουλουράκια και μαύρα σπόρια.
«Έτοιμες κοπέλια; Μας είπε. «Έτοιμες ,αναφωνήσαμε όλες μαζί !
Μόλις προχωρήσαμε ,να σου και τα μικρά !
Η Χρύσα , η Νότα και η Φωτεινούλα έκλαιγαν και έτρεχαν να μάς προλάβουν. Η δασκάλα μας παρά την δική μας αντίδραση, δέχθηκε να τα πάρει μαζί μας. Μια σκόνταφταν στις «τουζέκες» του χωραφιού, μια σηκώνονταν.
Κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου αυτήν την σκηνή , την παρομοιάζω με «Το μικρό σπίτι στο Λιβάδι « , που έτρεχε καταϊδρωμένη η μικρούλα αδελφούλα , που μια έπεφτε και μια σηκωνόταν. Αααα… μου φαίνεται, δεν θα περάσουμε καλά με αυτά τα νιάνιαρα !
Το χωράφι που διασχίζουμε είναι σπαρμένο, καταπράσινο και προσέχαμε να μην σπάζουμε και λυγίζουμε τα στάχυα.
Σε κάποιο σημείο τής διαδρομής συναντάμε το υδραγωγείο τού χωριού μας. Εκεί πάνω στην μεγάλη μεταλλική πόρτα, κάποιοι χάραξαν με πέτρες τα ονόματά τους με καρδούλες ! Κοντά είναι και η απιδιά ,που δεν γλύτωνε από τις επιδρομές μας.
Ανάμεσα στα στάχυα είχαν φυτρώσει πολύχρωμα γαϊδουράγκαθα και η δασκάλα μάς έκοψε τον κορμό , τον καθάρισε και μάς έδωσε να δοκιμάσουμε. Ήταν νόστιμο το γαϊδουράγκαθο , σαν αγγουράκι.
Είναι άνοιξη και η φύση ζωντάνεψε και σκόρπισε χρώματα και αρώματα με τις παπαρούνες, αυτό το πανέμορφο και ντελικάτο άνθος ,τα χαμομήλια και τις μεγάλες μαργαρίτες να συνθέτουν έναν όμορφο πίνακα !
Μαζεύουμε λίγα αγριολούλουδα και τα προσφέρουμε στην δασκάλα μας με αγάπη και
Η κυρία Μαρία μάς ευχαριστεί πολύ και μάς λέει ,πόσο πολύ μάς αγαπά και αυτή !
Διασχίζοντας το πράσινο χωράφι ,φτάνουμε στην πλαγιά του λόφου ,όπου το χαμηλό χορταράκι κρύβει μέσα του τα μικρά κίτρινα και μωβ λουλουδάκια. Και να !
Οι πρώτες πολύχρωμες πεταλούδες πετούν, λες και θέλουν να έλθουν στην παρέα μας. Τα πουλιά περνούν από κοντά μας τιτιβίζοντας και μας καλούν, να πάρουμε μέρος στο μεγάλο πανηγύρι τής φύσης. Η δασκάλα μάς περιγράφει, μάς δημιουργεί εικόνες και λειτουργεί σαν πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης. Μάς μαθαίνει να αγαπάμε τη φύση με τα φυτά ,τα ζώα και τούς ήχους της.
Ανεβαίνοντας στον λόφο με περισσή χαρά, τραγουδάμε τα τραγούδια, που μάς έμαθε η ίδια στο Κατηχητικό.
«Τα Χριστιανόπουλα θα πάμε με φτερά
Να πούμε μήνυμα , που φέρνει την χαρά
Μάς περιμένει με λαχτάρα όλη η γη
Και μεις κινήσαμε πρωί με την αυγή….
Τίποτα στον δρόμο δεν μάς σκιάζει
Ούτε η μπόρα ούτε το χαλάζι
Έχουμε μαζί μας τον Χριστό
Σύντροφο χαράς πατέρα κι αδελφό.
Εμπρός με μια ψυχή
Μάς περιμένει η γη ! «
Και με τραγούδια και συζήτηση φτάνουμε ψηλά στον λόφο..
Τα μικρά λίγο καθυστερημένα πίσω και τα περιμένουμε. Ώχ…σκόνταψε η Νότα η αδελφή μου και χάθηκε μέσα στα στάχυα. Καλά σας είπα ότι θα μάς δημιουργήσουν προβλήματα !
Και προχωρώντας συναντάμε μια δημιουργία , που κάνανε τα μεγαλύτερα παιδιά. Η Ελληνική σημαία πάνω στο κάστρο σχηματισμένη με πέτρες βαμμένες άσπρες και γαλάζιες που
Είναι τεράστια και φαίνεται από τον δημόσιο δρόμο.
Τέλος φτάσαμε στην κορυφή τού λόφου , που είναι ένα μεγάλο ανοίχτωμα με μεγάλες κοτρόνες και μια συστάδα πεύκων. Τρέχουμε πέρα δώθε για να απολαύσουμε το ωραίο τοπίο και να το απολαύσουμε από όλα τα σημεία τού ορίζοντα ! Καθόμαστε στις μεγάλες πέτρες και μετά μπαίνουμε στο μικρό δασύλλιο.
Το χωριό μας φαίνεται τόσο μικρό! Οι στέγες με τα κεραμίδια και ανάμεσα δέντρα. Ένα τέλειο ορθογώνιο είναι με χωρίσματα, που είναι οι δρόμοι. Η εκκλησία τού χωριού ξεχωρίζει και φαίνεται το καμπαναριό της και ο ήχος τής καμπάνας μας για τον Εσπερινό, έρχεται μέχρι εδώ.
Ακούγονται τα βελάσματα των κοπαδιών από τα μαντριά των Κεχαγιάδων , που είναι στους πρόποδες.
Δεν έχω ξαναδεί το χωριό από τόσο ψηλά! Ο ορίζοντας είναι απέραντος και η θέα είναι και πιο πέρα από αυτόν. Στο βάθος φαίνονται κάποια χωριά. Το έδαφος κάτω στον κάμπο λες και είναι χαλί με πράσινες, κίτρινες, καφέ αποχρώσεις. Ο ουρανός είναι μπλε και έχει λευκά αφράτα σύννεφα, που νομίζεις ότι επιπλέουν πάνω σε αυτόν. Ο δημόσιος δρόμος φαίνεται, σαν να είναι φίδι που έρπει.
Όλα λάμπουν σε όλο το μεγαλείο τους και η ευχαρίστηση που νοιώθουμε και η αγαλλίαση ορίζουν την δική μας σκέψη. Αυτή η απίστευτη φυσική ομορφιά μάς χαρίζει απίστευτες φυσικές και μοναδικές εικόνες.
Η δασκάλα μάς είπε να σταθούμε όρθιες και να ανοίξουμε τα χέρια. Έτσι ,μας είπε είμαστε στο φυσικό μας περιβάλλον. Αναπνεύστε, πάρτε καθαρό αέρα , ακούστε, δείτε ,σκεφθείτε, χαλαρώστε, παρατηρείστε και χαμογελάστε. Ζωντανέψτε μαζί με την φύση!
Πραγματικά αισθάνεσαι τον αέρα να σε χαϊδεύει και νοιώθεις το μοναδικό άρωμά του ! ‘Έμοιαζε με παραμύθι όλο αυτό και τα βλέπαμε όλα με θαυμασμό ! Ο ήλιος άρχισε να πέφτει και αυτό το ηλιοβασίλεμα έχει χρυσές αποχρώσεις .
Αφού φάγαμε τα σπόρια και τα κουλουράκια, που μας πρόσφερε η κυρία Μαρία, πήραμε την κατηφόρα. Ο γυρισμός ήταν πιο εύκολος.
Αλλά,υπήρχε η στενοχώρια γιατί τόσο ωραίο και πολύτιμο τελείωσε τόσο γρήγορα !
Περνώντας μέσα από το καταπράσινο χωράφι, στην επιστροφή, τα πουλιά μας ακολουθούσαν, με το χαρούμενο σφύριγμά τους.
Διαλαλούσαν το μήνυμα τής Άνοιξης !
Και αυτή η επίσκεψη στον εξαιρετικής πανοραμικής ομορφιάς λόφο του χωριού μας , μάς γέμισε την ψυχή μας με υπέροχα συναισθήματα.
Ευχαριστήσαμε την αγαπημένη μας δασκάλα, γι’ αυτήν την αναζωογονητική απόδραση. Μας έμαθε πως να ζούμε με την απλότητα της φύσης. Μας δίδαξε να παρατηρούμε τα μικρά πράγματα, τα φύλλα που πέφτουν, τα πουλιά που πετούν, το απαλό αεράκι που μας αγγίζει. Μας έμαθε, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνει ,ότι η ζωή δεν είναι οι μεγάλοι στόχοι, αλλά οι μικρές στιγμές που ζεις με την ομορφιά του κόσμου γύρω σου. Και τής χρωστάμε το ευ ζην !
Ελένη Τσιφτσόγλου
Έτος 2023