Η Μάνα της Ξενιτιάς στην Νέα Δήμητρα
Παραμονή Χριστουγέννων. Η αγαπημένη μου μέρα . Από το πρωί έτρεχα στα σοκάκια της Νέας Δήμητρας ψάλλοντας τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι . Η αγωνία μου ήταν μεγάλη ,μα ο ενθουσιασμός ακόμη μεγαλύτερος..
Φέτος είχα έναν στόχο. Τα χρήματα που θα μάζευα θα τα ξόδευα σε κάτι που φάνταζε θησαυρός στα παιδικά μου μάτια , μαρκαδόροι . Οι μαρκαδόροι νεόφερτοι στο σχολείο μας , πολύχρωμοι ,ανεξίτηλοι θα ήταν ασύλληπτη πολυτέλεια για τα μικρά μου χέρια.
Ξεκίνησα από το πρωί πάντα μόνη μου για να έχω καλύτερους λογαριασμούς. Δεν άφηνα σπίτι για σπίτι .Και να, να μην ξεχάσω της θείας Ευδοκίας στην άκρη ,να και της φίλης της μαμάς μου . Εκεί θα μου έδιναν καλύτερο μποναμά .Όπως έλεγε και η μαμά μου δεν άφησα ούτε τα μαντριά του χωριού. Εγώ είχα τον σκοπό μου και αν δεν μου έδιναν χρήματα κάποιες φορές , όλα ήταν καλοδεχούμενα.
Γι’ αυτό κουβαλούσα μαζί μου και μια πάνινη τσάντα για να βάζω μέσα τα μανταρίνια, τα παστάκια ,τις καραμέλες ,τα φουντούκια τα καρύδια και τα χαρούπια , που κάποιες νοικοκυρές έδιναν .
Πέρασε η ώρα και βραδιάστηκα και ακόμη είχα σπίτια να γυρίσω .Περνώ από το σπίτι του θείου Ηλία του Πολυχρονάκη , που ήταν μακριά από το σπίτι μας . Σκέφτομαι …να πάω; Η μαμά τους λείπει , είναι στην Γερμανία και τα κορίτσια ζούνε με τον μπαμπά τους. Και αν το μάθει ο θείος Ηλίας ότι τους προσπέρασα ; ‘Όχι είναι ντροπή . Θα μπω .Ανέβηκα λίγο το μπαϊράκι και στο αριστερό μου χέρι ήταν το σπίτι .Ένα μικρό σπιτάκι ήταν που ανέβαινες λίγα σκαλοπάτια.
Φωνάζω απ’ έξω _ Θείο , θείο !
Με ανοίξανε τα κορίτσια , η Βαγιανή και η Σταματούλα που ήταν μικρότερα από μένα.
_Να πω τα κάλαντα ;
_Ναι,ναι , έρχεται και ο μπαμπάς τους και με βάζουν στο σαλονάκι του σπιτιού . Και ω , θαύμα . Ένα στολισμένο δέντρο , όπως το ονειρευόμουν πάντα .Με πολλά στολίδια , που λαμπύριζαν και τα φωτάκια να αναβοσβήνουν σε διάφορα χρώματα .Γούρλωσα τα μάτια μου και προσπαθούσα να ρουφήξω όλη την ομορφιά και την μαγεία, που εξέπεμπε εκείνο το δενδεντρο σε εκείνο το σπιτικό .
Με πόση λαχτάρα η μητέρα τους πήγε στην αγορά , στην ξενιτιά, και αγόρασε το δέντρο και διάλεξε τις μπάλες ,τα αγγελάκια και τα λαμπιόνια για να ευχαριστήσει τα παιδάκια της . Η μάνα της ξενιτιάς στέλνει τα στολίδια και τα λαμπιόνια στα παιδιά της με την ευχή να τα κάνει να χαμογελάσουν . Κάθε στολίδι διαλέχτηκε με τα χέρια της με την προσμονή να αρέσει στα κορίτσια της .Και έκανα τις σκέψεις .Τι κι αν είχαν τόσα στολίδια .Η μαμά τους έλειπε μακριά .Αν για λίγο χάνονταν τα παιδικά τους μάτια στην ομορφιά αυτού του δέντρου, πάλι ένιωθαν την απόυσία της .
Έψαλλα με δυνατή φωνή κάνοντας όλες τις σκέψεις .
«Καλήν εσπέραν άρχοντες
Αν είναι ο ορισμός σας
Χριστού την θείαν Γέννησιν
Να πω στο αρχοντικό σας !»
Το στόμα μου έψαλλε αλλά το μυαλό μου σκεφτόταν .Πόσο καθαρά είναι όλα .Πόση αρχοντιά κρύβει αυτό το σπιτικό .Κρίμα , που είναι Χριστούγεννα και η μαμά τους δεν είναι εδώ .Πόσο λυπημένα είναι τα κορίτσια .Και αυτός ο καλός πατέρας, που τα φροντίζει .
Στεκόταν όλοι με προσοχή δίπλα στο στολισμένο δέντρο .Και αυτή η στιγμή είχε μια μεγαλοπρέπεια. Πόσο μεγάλη τιμή ήταν για μένα .Πόση θλίψη είχε στην καρδιά του , που την έκρυβε από τα παιδιά του Πόσο δυνατός έπρεπε να δείχνει, για να σταθεί δίπλα τους .
Η μητέρα τους πρέπει να βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση για να πάρει μια τέτοια απόφαση . Πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς .Πώς να είσαι μακρυά από τους δικούς σου. Πόσες φορές έβρεξε το μαξιλάρι της με τα δάκρυά της . Αυτή ήξερε μόνο .
«Ανάθεμά σε ξενιτιά εσύ και τα φλουριά σου… «
Τελείωσα το ψάλσιμο , μου έβαλε στο χέρι μου τον μποναμά μου ,τους ευχαρίστησα και έφυγα τρέχοντας . Σε αυτό το μικρό φτωχικό σπιτάκι, σήμερα πήρα ένα τέλειο μήνυμα .
Μέσα στην θλίψη της ξενιτιάς ακόμα και μέσα στην φτώχεια , η οικογένεια και η αγάπη παραμένουν η πιο βαθιά παρηγοριά και δύναμη .
Έτρεχα στον δρόμο να φτάσω γρήγορα στο σπιτικό μας .Μέσα στη νύχτα η καρδιά μου φλέγονταν .» Τι αξία έχουν τα δώρα ,όταν λείπει εκείνος που τα χαρίζει ; Τι σημασία έχει η ομορφιά ,όταν η αγκαλιά είναι άδεια ; «
Λαχανιασμένη, άνοιξα την πόρτα και βρήκα τους δικούς μου να με περιμένουν με τις αδελφές μου . Και έπεσα ευτυχισμένη στην αγκαλιά της μαμάς μου . Κι εκείνη τη νύχτα ,το πιο πολύτιμο δώρο που έλαβα …ήταν η αγκαλιά της .
Ελένη Τσιφτσόγλου
2022