Η Ιστορία της Γεωργιάς: Μια Ηρωίδα της Προσφυγιάς
Η Γεωργιά 1894-1972) κόρη του Αναστάση Κοντόκου και της Μαρίας ήταν μια γυναίκα από το Τζελέπκιοϊ της Τσατάλτζας τής Ανατολικής Θράκης, ένα χωριό γεμάτο ζωή και ιστορία, που όμως γνώρισε τη σκληρότητα της μοίρας και τον πόνο της προσφυγιάς. Η ζωή της δεν ήταν εύκολη από την αρχή, μα η ψυχή της ήταν γεμάτη δύναμη και αντοχή.
Παντρεμένη με τον Μόρφη Στραντζάκη απέκτησε δύο παιδιά, τον Βασίλη (1914-1987)και την Ελένη(1910-1983). Όμως, ο θάνατος χτύπησε νωρίς την πόρτα της. Έμεινε χήρα, με δύο ορφανά παιδιά, και έπρεπε να σταθεί στα πόδια της για να τα μεγαλώσει. Στην Πατρίδα ξαναβρήκε μια αχτίδα ελπίδας όταν παντρεύτηκε τον Δημητράκη Φωτακίδη (1900-1926) γιό του Φώτη και της Δροσίας , από το χωριό Λαζάρκιοΐ της Τσατάλτζας τής Ανατολικής Θράκης . Μαζί του απέκτησε άλλα τρία παιδιά και συνέχισε να προσπαθεί να χτίσει μια ζωή μέσα στις δυσκολίες. Τα παιδιά της ήταν η Δροσία , που γεννήθηκε το 1923, ένα χρόνο πριν την εγκατάσταση στην Νέα Δήμητρα , η Φωτεινή που γεννήθηκε το 1925 , ένα χρόνο μετά την εγκατάσταση στο νέο τόπο .
Όταν ήρθε η στιγμή της προσφυγιάς με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη τής Λωζάνης, η Γεωργιά και η οικογένειά της έφτασαν στη Νέα Δήμητρα. Μαζί της έφερε τα δύο παιδιά του πρώτου της γάμου, τον Βασίλη και την Ελένη, καθώς και τα δύο παιδιά που είχε αποκτήσει με τον Δημητράκη. Τότε ήταν έγκυος στο πέμπτο της παιδί, την Δημητρούλα.
Η προσφυγιά ήταν γεμάτη κακουχίες, πείνα, κρύο και ασθένειες. Ο Δημητράκης, που είχε σταθεί στήριγμα για τη Γεωργιά δεν άντεξε τις δυσκολίες. Η πνευμονία, αποτέλεσμα της εξάντλησης και των κακουχιών, τον πήρε μακριά πριν προλάβει να κρατήσει στην αγκαλιά του τη μικρή Δημητρούλα που ερχόταν στον κόσμο.
Η Γεωργιά έμεινε πίσω, μια μάνα με πέντε παιδιά, να αντιμετωπίσει μόνη της την προσφυγιά και τις δυσκολίες της επιβίωσης. Στη Νέα Δήμητρα στάθηκε στα πόδια της και έδειξε τι σημαίνει πραγματική δύναμη. Άνοιξε έναν φούρνο, έναν χώρο που έγινε το στήριγμα όχι μόνο για τη δική της οικογένεια, αλλά και για το χωριό ολόκληρο.
Στον φούρνο της, το ψωμί δεν ήταν μόνο τροφή. Ήταν ένα σύμβολο επιμονής, αντοχής και αγάπης. Η Γεωργία δεν ήταν απλώς μια φουρνάρισσα. Ήταν μια μητέρα, μια ηρωίδα, μια γυναίκα που κατάφερε να κρατήσει ζωντανή την οικογένειά της και να δώσει ελπίδα σε μια κοινότητα που είχε δει κι αυτή την καταστροφή της προσφυγιάς.
Οι ιστορίες για τη Γεωργία περνούν από γενιά σε γενιά στο χωριό. Όχι μόνο για το ψωμί της, που ζέσταινε τις καρδιές όλων, αλλά για την αδάμαστη θέληση που έδειξε σε κάθε δυσκολία. Η Νέα Δήμητρα δεν θυμάται απλώς μια φουρνάρισσα. Θυμάται μια γυναίκα που, παρά τον πόνο, τις απώλειες και τις αντιξοότητες, στάθηκε βράχος για τα παιδιά της και το χωριό της.
Η Γεωργιά είναι το παράδειγμα μιας ζωής που, παρά τις καταιγίδες, άντεξε και έδειξε πως η δύναμη της καρδιάς μπορεί να νικήσει κάθε εμπόδιο.