Η Ζωή των Αντιθέσεων στην Νέα Δήμητρα
Τον Μάρτιο του 1960 πριν τις Απόκριες, η γειτονιά του Νικολακάκκ του Καλφόπουλου, ζωντάνεψε με τον ήχο από τα τραγούδια του γάμου της Λαμπρινής με τον Καστανιώτη Γιάννη. Οι δύο νέοι ένωσαν τις ζωές τους με την ευλογία της άνοιξης που πλησίαζε. Τέτοια χαρά δεν μπορούσε να είναι ατομική και όπως γνωρίζουμε στην Νέα Δήμητρα ο γάμος ήταν υπόθεση όλου του χωριού αφού ήταν όλοι προσκεκλημένοι. Την ημέρα του γάμου όλη η γειτονιά ήταν μια μεγάλη, ζωντανή οικογένεια. Οι γυναίκες έτρεχαν πάνω – κάτω με τα ταψιά γεμάτα φαγητά , οι άντρες κουβαλούσαν τραπέζια και καρέκλες και τα παιδιά έτρεχαν πίσω από τον αραμπά που ήρθε να πάρει την νύφη, το Λαμπρινάκκ.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί όμως πως η χαρά του γάμου θα επισκιάζονταν σε λίγο καιρό από την σιωπή της κηδείας. Ο ξάδελφος της νύφης, ο Ζαφείρης, που είχε σταθεί με την γυναίκα του και τα παιδιά του στο γάμο της με περηφάνια και συγκίνηση «έφυγε» ξαφνικά αφήνοντας μια θλίψη σε όλους. Η ίδια γειτονιά που είχε στολιστεί για τον γάμο, τώρα ντύθηκε στα μαύρα. Το σπίτι της οικογένειάς του ήταν απέναντι από το σπίτι της νύφης στον δρόμο και το πατρικό του ήταν από την άλλη είσοδο του σπιτιού της νύφης.
Τον Μάιο η καμπάνα χτύπησε πένθιμα. Ο Ζαφείρης ο γιός του Διαμαντή και Σμαραγδής, ο άνδρας της Αναστασίας έφυγε πρόωρα, αφήνοντας κενό δυσαναπλήρωτο και ορφανά δύο παιδιά. Η είδηση του θανάτου του Ζαφείρη έπεσε σαν κεραυνός στο χωριό . Ήταν αδύνατο να πιστέψουν ότι αυτός ο νέος άνθρωπος, είχε φύγει τόσο νωρίς από τη ζωή. Οι συγγενείς του, που τον είδαν να μεγαλώνει και να ανθίζει, τώρα τον έβλεπαν να φεύγει .
Όλοι, από τους μεγαλύτερους μέχρι τους μικρότερους, έψαχναν να βρουν νόημα σε αυτή την απώλεια, προσπαθώντας να καταλάβουν γιατί ένας νέος άνθρωπος γεμάτος ζωή, έπρεπε να φύγει τόσο νωρίς.
Οι κουβέντες για τον γάμο και την χαρά έδωσαν την θέση τους σε λόγια παρηγοριάς και μοιρολόγια. Η ζωή, σκληρή αλλά αληθινή, συνέδεσε ξανά τη χαρά με τη λύπη, το ξεκίνημα με το τέλος .
Την ίδια εκείνη ημέρα η καμπάνα του Αη Γιώργη τής Νέας Δήμητρας, ξαναχτύπησε για να αναγγείλει τον θάνατο της κυρά- Μαγδαληνής, της γνωστής Μαδενιώς.
Η Μαγδαληνή Χατζοπούλου, στα 78 της χρόνια ήταν η ζωντανή μνήμη της γειτονιάς. Με τα μάτια της γεμάτα σοφία είχε ζήσει στιγμές, που οι άλλοι άκουγαν σε διηγήσεις. Τη μέρα του γάμου της Λαμπρινής λίγες μέρες νωρίτερα, η ίδια στεκόταν πάλι στην πρώτη σειρά , αφού ήταν γειτόνισσα και συγγενής της νύφης. Η Μαγδαληνή καμάρωνε την νύφη, παρατηρώντας τα πάντα. »Το Λαμπρινάκκ μοιάζει την μαμά της», ψιθύρισε σε μια συγγενή και το βλέμμα της γέμισε με μνήμες από γάμους παλιότερων χρόνων .
Και όσο η οικογένεια του Καλφόπουλου ζούσε αυτήν την απώλεια, ακόμα ένα χτύπημα ήρθε στην γειτονιά με τον χαμό της γιαγιάς Μαδενιώς. Οι μικρότεροι άκουγαν τις μεγαλύτερες γυναίκες να λένε πως « Μια μέρα χορεύουμε , την άλλη θρηνούμε. Τίποτα δεν είναι δικό μας για πάντα.» Κάποιοι είπαν πως ήταν ο καιρός της. Η Μαγδαληνή , η γυναίκα που ήταν η ψυχή των διηγήσεων, η γιαγιά που ήξερε τα πάντα για την Πατρίδα άφησε την τελευταία της πνοή.
Η γειτονιά και το χωριό τα έζησε όλα αυτά. Τον γάμο της Λαμπρινής, την θλίψη για τον χαμό του Ζαφείρη και το πέρασμα της Μαγδαληνής στην αιωνιότητα. Και ίσως αυτό να ήταν το μήνυμα που άφησε πίσω της, να ζούμε τις χαρές μας με ευγνωμοσύνη και τις λύπες μας με αξιοπρέπεια, γιατί η ζωή είναι γεμάτη κύκλους που μπλέκονται !
Δύο όψεις της ζωής, ο ενθουσιασμός του γάμου και η σιωπή του αποχαιρετισμού. Στη Νέα Δήμητρα, η ζωή συνέχιζε το ταξίδι της, με χαρά και λύπη, φως και σκοτάδι.