Η Ευλογία των Σταφυλιών στην Άγιο Γεώργιο της Νέας Δήμητρας
Η ευλογία των σταφυλιών στην Εκκλησία την ημέρα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στις 6 Αυγούστου , έχει βαθιές ρίζες τόσο στη θεολογία όσο και στην παράδοση του λαού. Στη Πατρίδα μεταμορφώθηκε σε ένα όμορφο τοπικό έθιμο γεμάτο συμβολισμούς και ήρθε και στη Νέα Δήμητρα.
Η Μεταμόρφωση του Χριστού στο Όρος Θαβώρ είναι μια αποκάλυψη της θείας δόξας Του μπροστά στους μαθητές Του. Είναι μια γιορτή φωτός και μεταμόρφωσης, η οποία συνδέεται άμεσα με την αφθονία της Δημιουργίας και τη χαρισματική ευλογία των πρώτων καρπών της γης.
Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, οι πιστοί συνήθιζαν να προσφέρουν τους πρώτους καρπούς της παραγωγής τους στον Θεό για να ευλογηθούν. Επειδή τον Αύγουστο ωριμάζουν τα σταφύλια, που θεωρούνται από τους πρώτους και σημαντικότερους καρπούς, καθιερώθηκε να ευλογούνται στην Εκκλησία την ημέρα της Μεταμορφώσεως.
Επιπλέον, το σταφύλι συνδέεται και με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθώς από αυτό παράγεται το κρασί που γίνεται Αίμα Χριστού. Έτσι, η ευλογία των σταφυλιών είναι και μια προεικόνιση του μυστηρίου, μια προσφορά που ενώνεται με τη χάρη της εορτής.
Στο χωριό μας Νέα Δήμητρα, η παράδοση αυτή είχε έντονα κοινοτικό χαρακτήρα. Ήταν μια ημέρα αφιερωμένη στα αμπέλια και τους κόπους της χρονιάς.
Κάθε νοικοκυρά έφερνε στολισμένο πανεράκι με τα πρώτα σταφύλια του αμπελιού. Άσπρα, ροζακί, μαύρα μοσχάτα , μια τριχρωμία που θύμιζε την ποικιλία και την ομορφιά της φύσης.
Ο παπάς τα ευλογούσε μπροστά στο Ιερό, τα «διάβαζε», όπως λέγαν οι παλιοί.
Έπειτα τα μοίραζαν μεταξύ τους οι χωριανοί , σημάδι της αγάπης και της κοινωνίας μέσα στο χωριό μας.
Το κάθε σπίτι στη Νέα Δήμητρα διατηρούσε τουλάχιστον ένα στρέμμα αμπέλι και από εκεί εξασφάλιζε γλυκά σταφύλια για το σπίτι, κρασί για τις γιορτές και τα πανηγύρια ,ούζο και τσίπουρο για τα βαφτίσια και τους γάμους. Το κερνούσαμε στις χαρές και στις λύπες ακόμα. Ήταν ο κόπος μας, αλλά και το καμάρι μας.
Θυμάμαι τη Μεταμόρφωση, σαν να ’ναι τώρα. Πάντα ξημέρωνε με δροσιά και το φως είχε εκείνη την καθαρότητα που βλέπεις μόνο στις αρχές του Αυγούστου. Όλο το χωριό, από βραδύς, ήταν σε κίνηση. Οι γυναίκες έκοβαν τα πρώτα σταφύλια από το αμπέλι , τα πιο γλυκά, τα πιο γερά, τσαμπιά γεμάτα, σαν να διάλεγαν τα παιδιά τους.
Κάθε νοικοκυρά στόλιζε το πανεράκι της κι ένα δαντελένιο πετσετάκι από πάνω . Τα φέρναμε στην εκκλησία πρωί-πρωί, μπροστά στο Ιερό, και τα απλώναμε όλα μαζί ,ένας πολύχρωμος θησαυρός της γης μας.
Ο παπάς στεκόταν μπροστά τους και τα “διάβαζε” ,έτσι το λέγαμε, τα ευλογούσε. Μύριζε θυμίαμα και σταφύλι εκείνη την ώρα, μια ωραία ευωδιά. Κι ύστερα, σαν τελείωνε η λειτουργία, τα μοιραζόμασταν. Ο ένας έδινε στον άλλον, χωρίς να ρωτά αν είχε φέρει ή όχι. Ήταν όλοι για όλους.
Η Μεταμόρφωση δεν ήταν μόνο γιορτή του Χριστού. Ήταν γιορτή των σταφυλιών, της ευλογίας, της γης που δεν μας πρόδωσε. Ήταν η πρώτη γεύση του τρύγου και η τελευταία γεύση του καλοκαιριού.