Η Γιορτή του Τρύγου στην Νέα Δήμητρα
Η εποχή του τρύγου για το χωριό μας Νέα Δήμητρα ήταν ένα γεγονός. Συγγενείς και φίλοι συγκεντρώνονταν από νωρίς στα αμπέλια με κοφίνια και ψαλίδια στα χέρια .Ήταν μια δυολειά κουραστική αλλά γεμάτη πειράγματα και τραγούδια .
Όταν ο ήλιος έπεφτε ,τα κοφίνια φορτώνονταν στα κάρα και μεταφέρονταν στο πατητήρι. Πατητήρι οι δικοί μας είχαν τις γούρνες στις αυλές τους , δίπλα στο πηγάδι. Εκεί η δουλειά συνεχιζόταν με περισσότερη ζωντάνια . Τα σταφύλια πατιούνταν με τα πόδια κι εμείς τα μικρά βρίσκαμε ευκαιρία για παιχνίδι μέσα στον μούστο .
Ο μπαμπάς μου ο Τάσος μαζί με τους θείους μου ήταν πάντα εκεί και κρατούσε την πρώτη γραμμή της όλης διαδικασίας. Θυμάμαι που ήταν γύρω στην γούρνα και μάζευαν τον μούστο που κυλούσε . Οι θείοι μου βοηθούσαν να γεμίσουν τα βαρέλια με τον μούστο που θα ξεκινούσε η μαγική διαδικασία όπου οι φυσικές ζύμες μετατρέπουν τα σάκχαρα σε αλκοόλ . Η γιαγιά μου η Τσάκαινα έφτιαξε γρήγορα μιλίνες και λαλαγκάκια τα παραδοσιακά γλυκά και πρόσφερε σε όλους τους βοηθηστάδες , που τα απόλαυσαν ζεστά , έκφραση της φιλοξενίας και της χαράς που χαρακτήριζαν τις παραδοσιακές γιορτές του τρύγου και της παραγωγής κρασιού .
Μετά την ζύμωση ,το κρασί διαχωριζόταν από τα στερεά υπολείμματα και φιλτραριζόταν για να είναι καθαρό . Μετά αφηνόταν σε βαρέλια για να ωριμάσει . Όταν ήταν έτοιμο το έβαζαν σε μπουκάλια τις λεγόμενες «νταμιτζάνες» και το απολάμβαναν .
Από το κρασί έπαιρναν τον μούστο και έφτιαχναν και το πετιμέζι , που ήταν ένα γλυκό σιρόπι που το έβαζαν στα γλυκά . Επίσης από τον μούστο έφτιαχναν μουστοκούλουρα και μουσταλευριά .
Σε όλο το χωριό έκαναν κρασί . Ήταν μια παραδοσιακή συνήθεια αφού κάθε οικογένεια είχε το δικό της αμπέλι και την εποχή του τρύγου όλο το χωριό γέμιζε με την μυρωδιά του μούστου και την ατμόσφαιρα του γιορτινού ενθουσιασμού. Έβλεπες σε κάθε σπίτι στην γούρνα ένα μικρό πατητήρι και οι αυλές γέμιζαν από τις φωνές και τα γέλια . Έβλεπες την ίδια σκηνή σε κάθε γωνιά του χωριού μας και κάθε αυλή είχε την δική της ατμόσφαιρα.
Το κρασί που έφτιαχναν ήταν για χρήση της οικογένειας και ήταν το κρασί που κάλυπτε τις ανάγκες τους για όλη την χρονιά . Το κρασί ήταν πάντα παρόν στις κοινωνικές εκδηλώσεις , στους γάμους και σε άλλες γιορτές . Οι Νεοδημητριώτες προσέφεραν κρασί στους καλεσμένους τους και το μοιράζονταν με γείτονες και συγγενείς .
Ο τρύγος και η διαδικασία του κρασιού ή του τσίπουρου ήταν μια κοινωνική εκδήλωση και το κρασί γινόταν το σύμβολο της συλλογικότητας και της χαράς .
Όταν το δοκίμαζαν για πρώτη φορά η γεύση του φρέσκου κρασιού γέμιζε το στόμα τους και τους θύμιζε την δουλειά της χρονιάς από την συγκομιδή της γης.
‘Εφτιαξαν κάτι οι ίδιοι , όπως οι δικοί τους παλαιοί και αυτό ήταν μεγαλύτερη ικανοποίηση γιατί ήταν η σύνδεση με μια παράδοση που είχε περάσει από γενιά σε γενιά με μεράκι και αγάπη. Αυτή η σύνδεση με το παρελθόν τους γέμιζε υπερηφάνεια ,γιατί ήξεραν πως έκαναν αυτό που τους είχαν διδάξει , την τέχνη του τρύγου και του κρασιού .
Εκτός από την ευχαρίστηση που τους έδινε, είχαν και την ικανοποίηση ότι είχαν φτιάξει κάτι με τα χέρια τους για να το μοιραστούν με αγαπημένα πρόσωπα. Απλή αλλά ουσιαστική απόλαυση ήταν το κρασί όταν το συνδύαζαν με φαγητό και γέλια και γινόταν η αφορμή για να απολαμβάνουν τις μικρές χαρές της ζωής και να γιορτάζουν την συντροφικότητα !
Όπως το κρασί παλαιώνει και βελτιώνεται με το χρόνο , έτσι και οι παραδόσεις , οι ιστορίες και οι αξίες του χωριού μας συνεχίζουν να ζουν και να μεταβιβάζονται . Καθώς κάθε ποτήρι κρασιού γεμίζει και σηκώνεται με ευγνωμοσύνη έτσι και η παράδοση συνεχίζει να ενώνει τις καρδιές όλων !