Η Βρύση των Μυστικών και των Θησαυρών της Νέας Δήμητρας.
Η χρυσοφόρα βρύση τής Νέας Δήμητρας
Οι δικοί μας όταν ήρθαν από την Πατρίδα ενδιαφέρθηκαν να χτιστεί το χωριό σε μέρος όπου είχε νερό .Πόσο αναγκαίο ήταν να εγκατασταθούν σε αυτά τα μέρη αφού ήθελαν άφθονο νερό για τις καθημερινές τους ανάγκες .
Στην περιοχή που είναι κτισμένες οι αποθήκες τής Ένωσης Συνεταιρισμών ήταν η « κούλα» , το υποστατικό , «το κονάκι» τού Μπέη , τού Τούρκου διοικητή και γύρω τα χωράφια του .Το νερό το έφερναν με σωλήνες, πάνω από τα μπαΐρια .
Μια μεγαλοπρεπής βρύση , όχι σε ομορφιά αλλά σε πέτρινο όγκο , έδινε αυτό το νερό . Σε αυτήν κατέληγε μετά την διαδρομή του , το ευλογημένο νερό και πότιζε τούς λαχανόκηπους τού Μπέη . Με αυτό το νερό ή μαγείρισσα με τις «σαλβάρες « την χαρακτηριστική φορεσιά των , έκανε το πιο νόστιμο πιλάφι και ιμάμ- μπαιλντί για τον Μπέη και με αυτό ξεδιψούσε .
Αλλά ήρθε η Ανταλλαγή και αναγκάστηκαν να αφήσουν αυτά τα εδάφη . Εξαναγκασμός από την Συμφωνία τής Λωζάνης να εγκαταλείψουν την γή και να εγκατασταθούν στα μέρη τής Τουρκίας . Η Συμφωνία ήταν αναγκαστική .
Όταν ήρθαν οι προσφυγικές οικογένειες από την Πατρίδα σε αυτόν τον τόπο , που αργότερα θα γινόταν το χωριό μας ,βρήκαν μικρά σπιτάκια και στην άκρη του χωριού βρήκαν την Βρύση. Βρύση από το ρήμα βρύω , που σημαίνει αναβλύζω κατά κανόνα νερό.
Αυτή η Βρύση τούς έδινε το πολύτιμο νερό της , μέχρι να ανοίξουν πηγάδια στις αυλές τους . Εδώ έφταναν με την λα(γ)ΐνα στην μέση οι νέες τού χωριού και έφευγαν με αυτήν πάνω στον ώμο , γεμάτη με νερό.
Εδώ συναντιόταν και συζητούσαν μέχρι να γεμίσει η «στάμνα» , πώς πέρασαν , πού πήγαν , πόσες ώρες κάθησαν στον αργαλειό , ποια αρραβωνιάστηκε , ποια λογοδόθηκε. Εδώ σίγουρα αντάλλαξαν κλέφτες ματιές με τα παλικάρια τού χωριού .Κι εδώ ερχόταν τα κορίτσια τού Κλήδωνα τ’ Αη Γιαννιού για να πάρουν το αμίλητο νερό ,αμίλητο και αλάλητο νερό για να μην ταραχθεί η Νεράιδα ,που το προστάτευε και τα άλλα αερικά .
Η συνάντηση στην Βρύση δεν ήταν ένα κοινό αντάμωμα , αλλά ήταν μια ανάσα από τις δύσκολες δουλειές τής ημέρας . Γινόταν ο πυρήνας μιάς εύθυμης συντροφιάς και η κουβέντα της συνόδευε , το χαρούμενο κελάρισμα τού νερού τής Βρύσης . Η γύρω της ατμόσφαιρα γέμιζε με σφυρίγματα, φωνές , τραγούδια , γέλια .
Σίγουρα η Βρύση αυτή είχε κτιστεί από κάποιον Οθωμανό μάστορα . Το να χτίζουν βρύσες οι Οθωμανοί ήταν ιερό καθήκον , θεάρεστη πράξη , όπως ορίζει το Κοράνι . Στην Βρύση , που βρισκόταν στην βόρεια άκρη τού χωριού μας , πιο κάτω από τον Μύλο των Ναναίων , ο μάστορας δεν έβαλε λεπτοδουλειά , ούτε τόξα , ούτε γείσο, ούτε πέτρα ψιλοπελεκητή .
Την έχτισε με μεγάλες πέτρες ,τεράστια σε ύψος, με μια σωλήνα για στόμιο , που έτρεχε το γάργαρο νερό . Ούτε κεφάλι λιονταριού είχε στο άκρο της , όπως άλλες περίτεχνες βρύσες .
Είχε όμως ένα πλαϊνό χτιστό με μεγάλη πέτρα πάνω του , για να ακουμπάνε τις στάμνες και να ξεκουράζεται ο διαβάτης . Δεν είχε μαρμάρινη επιγραφή για να προτρέπει τον διαβάτη να πιεί νερό και να ερωτευτεί την πρώτη κοπέλα , που θα δεί.
Η Βρύση κάλυπτε τις ανάγκες τού χωριού , καθώς το νερό της κυλούσε ασταμάτητα από μητέρα – πηγή κρυστάλλινη , με νερό που ξεπηδούσε μέσα από την αιωνιότητα .
Και έδωσε για χρόνια το γάργαρο νερό της και έπλυνε προσωπάκια ιδρωμένα μετά το παιχνίδι και ξεδίψασε πολλούς .
Δεν ήταν βουβή και άλαλη η Βρύση τού χωριού μας . Με το σιγανό κελάρισμά της ευχαριστούσε την ακοή μας , λες και ήθελε να μάς κάνει συντροφιά .
Και πέρασαν τα χρόνια . Ανοίχτηκαν πηγάδια στις αυλές και μετά ήρθε το νερό στα σπίτια με τους σωλήνες από το υδραγωγείο.
Και η Βρύση έχασε την αίγλη της και κανένας δεν είχε την ανάγκη της. Έστεκε εκεί στην άκρη τού χωριού και έτρεχε το γάργαρο νερό της ασταμάτητα , όπως έκανε πάντα .
Η Βρύση όμως είχε το μυστικό της . Η μυστηριακή της μορφή αποκαλύφθηκε μετά από πολύ καιρό . Τόσα χρόνια με τόσο κόσμο ,που την επισκέφθηκε , δεν το αποκάλυψε σε κανέναν . Ίσως όταν έτρεχε το κρυστάλλινο νερό της , αν σκύβαμε κοντά της, να μάς το έλεγε . Ακόμα και ο ήχος από το τρέξιμο τού νερού , να έκρυβε μέσα το μυστικό .
Ένα βράδυ τού έτους 1980 η Βρύση γκρεμίστηκε και δεν γλύτωσε τον αφανισμό ! Πριν καιρό κάποιος κρατώντας στα χέρια έναν ξεφτισμένο και κιτρινισμένο χάρτη στα χέρια του έψαχνε για μέρες , μήνες ακόμα και χρόνια να βρει το μυστικό . Η Βρύση έκρυβε θησαυρό και κανένας δεν μπορούσε να το υποψιαστεί . Ήταν σε πιθάρια , σε ντενεκέδες ; Ήταν μόνο χρυσές λίρες ή είχε και πολύτιμα πετράδια .
Ένα σακί ή ένα πιθάρι γεμάτο λίρες ήταν και παραμένει ο άσβεστος πόθος πολλών και η Βρύση η δικιά μας , ικανοποίησε τον πόθο τού αναζητητή της .
Δεν ήταν τόσο περίεργο το γεγονός , όσο ο τρόπος τής εύρεσης και ανασκαφής τού θησαυρού .Η Βρύση γκρεμίστηκε από τα θεμέλια ένα βράδυ κάτω από μυστικότητα , χωρίς να ενοχληθεί κανείς . Γέμισαν γύρω οι λίρες , τα πεντόλιρα τα φλουριά και τα πολύτιμα αντικείμενα !
Δεν είναι ιστορία που βγαίνει μέσα από τα παραμύθια ,για να εξάπτει την φαντασία μας . Είναι πραγματικότητα, χάθηκε η Βρύση ! Άκουσε πολλά μυστικά και τα κράτησε , όπως κράτησε και το δικό της ! Ποτέ δεν θα μάθουμε ποιος ήταν ο σύγχρονος Ιντιάνα Τζόουνς, ο κυνηγός τής χαμένης Κιβωτού ! Ποτέ δεν θα μάθουμε ποιος ήταν ο τυχερός τού θησαυρού .
Δυστυχώς η Βρύση της Νέας Δήμητρας έπεσε θύμα στον πυρετό τού χρυσού και το μυστικό της είναι κρυμμένο και χαμένο ακόμα , για μάς . Η Βρύση μπορεί να έπεσε ,αλλά το αποτύπωμά της παραμένει ζωντανό στη μνήμη των ανθρώπων. Δεν ήταν μόνο η πηγή νερού αλλά ήταν και η πηγή ζωής , παράδοσης και μύθου. Ακόμα και σήμερα η ιστορία της μαγεύει , θυμίζοντας την δύναμη των απλών πραγμάτων να κρύβουν μεγάλες αλήθειες και αναμνήσεις .