Η Βοσπορίτισσα !
Η Πόλη . Η δικιά μας Πόλη . Η Πόλη των Πόλεων . Η Βασιλεύουσα . Η Βοσπορίτισσα .
Οι δικοί μας άνθρωποι, oι παππούδες μας ,οι γιαγιάδες μας , ήταν από τα χωριά του Βοσπόρου, το Όκλαλι ,το Λαζάρκιοϊ , το Άκαλαν , το Αμπαρλί , το Τζελέπκιοϊ , τις Καστανιές . Εμείς έχουμε καταγωγή από τα μέρη εκείνα . Ανήκαμε στην Επαρχία Τσατάλτζας , στη Νομαρχία Κωνσταντινούπολης, στη Μητρόπολη Δέρκων ,που έδενε τις ζωές μας με την Πόλη .
Και η δική μας Μητρόπολη ,με έδρα τα Θεραπειά της Κωνσταντινούπολης ,δεν καταργήθηκε ποτέ με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών και την Συνθήκη της Λωζάνης , γιατί είναι μέσα στην Πόλη .
Είχαμε την τιμή ,το μεγάλο προνόμιο να είμαστε Πολίτες αυτής της Μεγάλης Πόλης . Η Πόλη μας έδινε δουλειά , ευκαιρίες ,όνειρα . Μας έδινε ζωή . Οι δικοί μας την είχαν επισκεφτεί όλοι .Ήταν η Πόλη , που τους έδινε όλα τα καλά του κόσμου . Οι δικοί μας ήταν και αυτοί ανάμεσα σε εκείνο το ανθρωπολόι, που ομόρφαιναν την Πόλη . Ήταν ανάμεσα σε εκείνο το πολυπολιτιστικό συνονθύλευμα .
Ήταν εργάτες σε φούρνους , αχθοφόροι στο λιμάνι της, ήταν ιδιοκτήτες βυρσοδεψείου , ήταν παρασκευαστές ποτών. Ήταν τσαρουχάδες , ποδηματάδες , καπελάδες , ραφτάδες .
Άλλοι ήταν με τα φαρδιά παντελόνια , το πουκαμίσς(ι) και το αμάνικο γιλέκο και με το φεσάκι στο κεφάλι . Άλλοι ήταν με το κουστούμιω, το παπιγιόν και τα γυαλισμένα ποδήματα και με το ρολόι στο τσεπάκι δεμένο με την χρυσή αλυσίδα .Όλοι κομμάτι της Πόλης , μέσα στο σφυγμό της .
Η εγγύτητα των χωριών μας κοντά στην Πόλη , τους έκανε να νοιώθουν περήφανοι , που ζούσαν τόσο κοντά της .Πολλές αληθινές ιστορίες την αναφέρουν
Ο παππούς μου δούλευε εκεί σε φούρνο και έτσι αποκτούσε τα προς το ζην . Εκείνη έδινε όλα τα καλούδια της. Εκείνη έδινε και τα στολίδια της και έδινε την ασφάλεια πίσω από τα ισχυρά της τείχη .
Ο παππούς μου την έβλεπε κάθε μέρα με τα μάτια του,την ένιωθε να τον τυλίγει. Ήταν η δική του πόλη , η αγαπημένη του, η δική μας Πόλη , η αγαπημένη μας . Είναι η Κωνσταντινούπολη , η Πόλη , η Βασιλίς των Πόλεων . Είναι η Βασιλεύουσα . Η Ανθούσα .
Είναι η Πόλη των δύο ηπείρων και των τριών θαλασσών . Είναι η Πόλη , που έζησε για 16 αιώνες .Είναι η Πόλη, που έδωσε πρώτη την λέξη Πολίτης. Η συμβίωση σε αυτήν, όλων των φυλών , δίδαξε ειρήνη και πολιτισμό.
Είναι η Πόλη με την μεγαλοπρέπεια και το μεγαλείο . Είναι η Πόλη που βασίλεψαν 81 Βυζαντινοί αυτοκράτορες και 32 σουλτάνοι .
Είναι η Πόλη , που έχει το κόσμημά της, την Αγιά Σοφιά. Από πάντα ακούγαμε , μαθαίναμε για την ιστορική Εκκλησία , που είναι από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. « Όταν την βλέπεις , νομίζεις ότι καθρεφτίζονται επί γης τα ουράνια « , είπε κάποτε ένας σοφός άνδρας.
Οι γιαγιάδες μας μιλούσαν για την Πόλη και τα μάτια τους γέμιζαν δάκρυα .
Την τραγουδούσαν με συγκίνηση και την παρομοίαζαν σαν την πιο όμορφη κοπέλλα :
«Σαν τα μάρμαρα της Πόλης αμάν , ωχ , αμάν που ‘ ναι στην Αγιά Σοφιά . Έτσι τά ‘χεις ταιριασμένα ,μάτια , φρύδια και μαλλιά ! «
Βουρκώναν τα μάτια τους όταν την αντίκριζαν και τώρα βουρκώνουν, που την αποχωρίστηκαν . Η σχέση τους και η επικοινωνία με την Πόλη , ήταν κάτι το μαγικό .Αυτό το πέρασαν και σε μας , μέσα από τις αφηγήσεις τους . Να την αγαπάμε , να την πεθυμάμε , να την καμαρώνουμε , να την ζηλεύουμε , να την έχουμε συνυφασμένη με την ζωή των δικών μας
Έτσι πέρασε και σε μας αυτή η αγάπη , αυτός ο θαυμασμός και ήταν διπλά όλα τα συναισθήματα, γιατί ήμασταν της Πόλης . Η Βοσπορίτισσα δεν είναι απλώς μια πόλη . Είναι ένα σύμβολο του πολιτισμού , της ομορφιάς και της ιστορικής δόξας και έχει συνδεθεί βαθιά με την ιστορία του χωριού μας .
Όταν πήγαινε ο παππούς στην Πόλη …Όταν μας έφερνε τα προικιά από την Πόλη…Όταν έκαμνε αγώι στην Πόλη με τον αραμπά …Όταν πήγαινε τα ζώα μας στην Πόλη για να τα πουλήσει .
«Αυτή η φωτογραφία είναι από την Πόλη «. Έλεγαν με υπερηφάνεια .
«Αυτά τα πασουμάκια τα πήρα απ’ την Πόλη ! « «Το βελούδο φόρεμα του γάμου μου ήταν από την Πόλη !» έλεγε η γιαγιά μου .
Στην Πόλη έστελναν τα κάρβουνά τους για τους γιαουρτχανέδες . Στην Πόλη έπαιρναν το γάλα τους για τα «γιογούρτια «. Και πάντα την μνημόνευαν .
Την θαύμαζαν . Την πονούσαν και αυτόν τον πόνο που είχαν μέσα στην καρδιά τους, τον φανέρωναν.
«Βοσπορίτισσα, κοιμάσαι
Να ξεχνάς να μην θυμάσαι …
Βοσπορίτισσα ποια μοίρα
Σ’ άφησε χωρίς πορφύρα … «
Αλλά μαζί με το λυπημένο παραδοσιακό τραγούδι , την ίδια στιγμή θυμούνται τους στίχους του άλλου παραδοσιακού ποιήματος , και έτσι έρχεται η ελπίδα .
«Πάλι με χρόνια με καιρούς , πάλι δικά μας θα ‘ναι ! «.
Και τότε ,όλοι μαζί ,σήκωναν το βλέμμα και χαμογελούσαν .
Ελένη Τσιφτσόγλου
2023