Η Αγκαλιά της μάνας : Η Τραγωδία της Προσφυγιάς !
Μέσα στην αναμπουμπούλα και στην απελπισία ανέβηκαν στα καράβια ! Το Κλαλί (Όκλαλι ) απείχε αρκετά χιλιόμετρα από το λιμάνι !
Άλλοι έφυγαν με τα κάρα και άλλοι με τα πόδια μέχρι να βγουν σε σιδηροδρομικό σταθμό και από κει σε λιμάνι !
Άφηναν πίσω τους τα σπίτια και τα υπάρχοντά τους ! Η μετακίνηση ήταν υποχρεωτική και αναγκαία και αυτό ήταν στενά συνδεδεμένο με τον θάνατο και τις περιουσίες, που χάθηκαν !
Οι αρρώστιες καραδοκούσαν και έκαμναν επιδρομή στους εξασθενημένους οργανισμούς τους !
Ο τύφος και η δυσεντερία τούς θέριζαν ! Μα πιο πολύ τούς σκότωνε η άδεια ψυχή τους , που έπρεπε να κουβαλήσει μαζί της τα σαρκία τους !
Πόση δύναμη να βρούν για να αντιμετωπίσουν την απόγνωση , τον πόνο , την απελπισία, τον κατατρεγμό !
Ήρθε η ώρα και επιβιβάστηκαν στο καράβι , που θα τους μεταφέρει στον καινούργιο τόπο ! Πολλές ψυχές ταλαιπωρημένες με άδειο βλέμμα , χαμένο , φοβισμένο !
Αυτοί ήταν οι πρόσφυγες! Μέλη οικογενειών αγνοούμενων , μικρά παιδιά χωρίς γονείς ! Ρακένδυτοι στο σώμα και στην ψυχή !
Ανθρωπομάνι ! Ένας σωρός κουρέλια ! Άνθρωποι και μπόγοι !
Η Ελένη με τον άνδρα της Αντώνη , την μαμά της Γαρυφαλλιά και τον αδελφό της Διαμαντή ήρθαν από το Κλαλί (Όκλαλι) και πρόλαβαν το καράβι !
Η Γαρυφαλλιά κρατούσε έναν μπόγο ρούχα . Ο άνδρας της ο Ανδρέας νέος πέθανε στο Κλαλί !
Ο Αντώνης και ο Διαμαντής είχαν στο ώμο τους δύο – τρεις μπόγους , που τούς λύγιζαν τα πόδια !
Σε μιαν άκρη τού καραβιού βρήκαν λίγο τόπο να αποθέσουν τα πράγματά τους και να κάνουν λίγο χώρο να καθήσει η Ελένη .
Στα χέρια της είχε ένα σωρό ρούχα ! Μέσα από αυτά ξεπρόβαλλε ένα μικρό αδύνατο μουτράκι ! Ήταν ο νεογέννητος γιός της ! Μαζί με την αγωνία της για την προσφυγιά είχε και την φροντίδα αυτού τού μικρού πλάσματος ! Το θήλαζε συχνά !
Η φύση είχε φροντίσει να δίνει το γάλα ακόμα και αν η μαμά δεν έτρωγε ! Τουλάχιστον αυτό είχε να φάει ! Τουλάχιστον αυτό είχε την αγκαλιά και την προστασία τής μητέρας του !
Μετά από ώρες ταξιδιού μέσα στην θάλασσα με τον αέρα να τσούζει τα πρόσωπά τους η Ελένη είδε ότι ο γιός της καιγόταν από τον πυρετό !
Προσπάθησε να τον βοηθήσει, αλλά το μικρό παιδάκι μετά από ώρες πυρετού ξεψύχησε στην αγκαλιά της !
Πόνος , οδύνη, απελπισία !
Πώς να το φανερώσει ! Η Ελένη κρατούσε σφιχτά τον γιό της αγκαλιά !
Οι ναύτες τού καραβιού περνούσαν συχνά και ρωτούσαν αν έχει πεθάνει κάποιος !
Όποιος δεν άντεχε και πέθαινε τον έριχναν στην θάλασσα ! Ή τον έπαιρναν και τον έριχναν στην μηχανή τού καραβιού να καεί , σαν κάρβουνο ! Το καράβι έπαιρνε την ενέργεια και από τούς νεκρούς ! Αλλιώς η θάλασσα θα είχε γεμίσει !
Η Ελένη δεν φανέρωσε το μυστικό της ! Δεν ήθελε να πετάξουν το παιδί της στην θάλασσα ! Συνέχιζε να το κρατάει στην αγκαλιά της , όσο πιο σφιχτά γινόταν και το θήλαζε κιόλας ! Έτρεμαν τα στηθη της και έτρεχε το γάλα ! Σπάργωνε κι εκείνη θήλαζε !
Κανείς δεν κατάλαβε το μυστικό ! Πέρασαν οι ατελείωτες ώρες και έφτασαν στην Καλαμαριά τής Θεσσαλονίκης .
Η Ελένη ακόμα κρατούσε με σφιχτή αγκαλιά , τον γιό της !
Κατέβηκε από το καράβι και πιο πέρα από την παραλία έσκαψε με τα χέρια της και έθαψε τον αγαπημένο της με μια ψαλμωδία , που είχε μάθει στο σχολείο ! Η Ελένη ήθελε να δώσει μια αξιοπρεπή ανάπαυση στο παιδί της και ήταν αποφασισμένη να τιμήσει την μνήμη του.
Από εκεί συνέχισε μαζί με τους δικούς της , που μετά την καραντίνα βγήκαν στην Νέα Δήμητρα !
Παρά τα βάσανα η Ελένη άντεξε να χτίσει το δικό της σπίτι και την οικογένειά της στην καινούργια Πατρίδα , έχοντας ξεχωριστή δύναμη και έχοντας τις μνήμες αυτού τού τραυματικού παρελθόντος !
Τού παρελθόντος , που είχε τόσα συναισθήματα κακουχιών , κατατρεγμού και ξεριζωμού !
Η ιστορία είναι αληθινή , τα πρόσωπα πραγματικά και τα ονόματα επίσης ! Αφιερωμένο στην μνήμη τους !
Έτος 2023.