Δυο Ευριπίδηδες και μια Νέα Δήμητρα.
Σήμερα, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου του 2025, θυμήθηκα δυο Ευριπίδηδες.
Τον έναν, τον τραγικό, που πριν αιώνες έγραψε πως «όστις σοφός εστί ,ταύτα δυστυχών φέρει καλώς» , όποιος είναι σοφός, αντέχει με καρτερία όσα φέρνει η ζωή.
Και τον άλλον, τον δικό μας, τον Ευριπίδη τον Κυριακίδη της Νέας Δήμητρας, που σήμερα , 28 η Οκτωβρίου 2025 ,είπε με απλότητα πως «κάθε χρόνο λιγοστεύουν τα παιδιά… και το σχολείο σωπαίνει λίγο περισσότερο».
Δύο φωνές, χωρισμένες από αιώνες, μα ενωμένες στη σοφία της απώλειας. Ο αρχαίος μιλούσε για τη μοίρα των ανθρώπων, ο δικός μας, για τη μοίρα του τόπου. Και οι δύο, με τον δικό τους τρόπο, μίλησαν για τη σιωπή που μένει όταν κάτι αγαπημένο χάνεται.
Θυμάμαι το σχολείο μας, τότε που οι φωνές των παιδιών έφταναν ως την εκκλησία. Τα τύμπανα της παρέλασης, τα άσπρα πουκάμισα, οι κορδέλες, οι μανάδες με τα μάτια βουρκωμένα, οι πατεράδες που καμάρωναν. Ήταν η μέρα της περηφάνειας κι η Νέα Δήμητρα ζούσε με ρυθμό καρδιάς.
Σήμερα, η αυλή ησυχάζει. Το κουδούνι σωπαίνει. Κι όμως, κάθε 28η Οκτωβρίου, όταν σηκώνεται η σημαία, ακούγονται ξανά μέσα μας εκείνες οι παιδικές φωνές. Δεν χάθηκαν , απλώς μετακόμισαν στη μνήμη μας.
Ο Ευριπίδης ο τραγικός θα έλεγε πως η ζωή συνεχίζεται μέσα από τη μνήμη των αγώνων. Ο Ευριπίδης ο χωριανός θα χαμογελούσε και θα πρόσθετε πως η ζωή συνεχίζεται και μέσα από το πείσμα των ανθρώπων να θυμούνται.
Κι έτσι, σήμερα, τιμώντας εκείνους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, τιμούμε και τον τόπο μας. Τη Νέα Δήμητρα που, παρά τη σιωπή του σχολείου, παραμένει ζωντανή σε κάθε ψυχή που την κουβαλά.
Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται και γράφουν, που συγκινούνται και μιλούν για το χωριό τους, τίποτα δεν χάνεται στ’ αλήθεια.
Μα κάθε φορά που σηκώνεται η γαλανόλευκη στον ιστό, κάθε φορά που δύο-τρία παιδιά περνούν κρατώντας τη σημαία, ολόκληρο το χωριό ανασαίνει μαζί τους. Γιατί η μνήμη δεν σβήνει. Αλλάζει μορφή, μικραίνει ίσως, μα μένει ζωντανή.
Κι έτσι, η φράση του Ευριπίδη δεν είναι μόνο διαπίστωση, είναι και υπενθύμιση.
Κι αν σήμερα οι φωνές λιγόστεψαν, αν τα παιδιά του χωριού είναι πια μετρημένα στα δάχτυλα, η ψυχή του τόπου δεν έσβησε. Ζει μέσα στους ανθρώπους που θυμούνται, σε όσους μεγάλωσαν εδώ και κουβαλούν τη Νέα Δήμητρα μέσα τους, όπου κι αν βρέθηκαν.
Γιατί τα χωριά δεν πεθαίνουν όσο υπάρχουν καρδιές που τα νοσταλγούν. Κάθε φορά που κάποιος μιλά για το σχολείο, για τις παρελάσεις, για τα παιδικά καλοκαίρια στην Πλατέα, είναι σαν να ξανακούγεται το κουδούνι , σαν να γεμίζει πάλι ο τόπος με παιδικές φωνές.
Να κρατάμε αναμμένη τη φλόγα , όχι μόνο της επετείου, αλλά και του τόπου μας.
Γιατί όσο θυμόμαστε, όσο τιμούμε και αφηγούμαστε, η Νέα Δήμητρα δεν θα σωπάσει ποτέ. Θα ακούγεται πάντα μέσα μας, όπως το παλιό κουδούνι του σχολείου, που χτυπάει ακόμη, όχι στα αυτιά, μα στις καρδιές μας.
Κι έτσι η Νέα Δήμητρα συνεχίζει. Ήσυχη, περήφανη, με ρίζες βαθιές και μνήμη που ανθίζει κάθε φορά που κάποιος τη θυμάται.
Η μνήμη είναι το φως που δεν σβήνει, κι εμείς, τα παιδιά της Νέας Δήμητρας, είμαστε οι μικρές φλόγες που το κρατούν αναμμένο.