Γενεαλογικά. Ο Ζαφειρόπουλος που αγάπησε τη Νέα Δήμητρα.
Η Κωνσταντινιά Βεργουλάκη, κόρη του παπά-Μιχαήλου και της Δέσποινας, μεγάλωσε στη Νέα Δήμητρα μέσα σε σπίτι ευλογημένο, γεμάτο αγάπη και σεβασμό. Από μικρή έμαθε τη σεμνότητα, τη φιλοξενία και το μέτρο. Όταν τη γνώρισε ο Βασίλης Ζαφειρόπουλος, νέος κτηνοτρόφος από τον Άγιο Αθανάσιο Θεσσαλονίκης, ήρθε στο χωριό για να αγοράσει χόρτα για τα αιγοπρόβατά του , έφυγε με κάτι πολύ πολυτιμότερο: την καρδιά της Κωνσταντινιάς.
Την παντρεύτηκε και την πήρε μαζί του στο χωριό του. Η ζωή κυλούσε ήσυχα, όπως στις ιστορίες που λένε τα βράδια δίπλα στο λυχνάρι. Από τον γάμο τους γεννήθηκαν δύο παιδιά. Ένα κοριτσάκι, που έφυγε νωρίς από διφθερίτιδα, κι ένα αγόρι, ο Δημήτρης, γεννημένος την πρώτη του Μάρτη του 1945, την ημέρα που η άνοιξη ακουμπούσε για πρώτη φορά τη γη.
Η μοίρα όμως δεν χαρίστηκε στην Κωνσταντινιά. Τρία μόλις χρόνια μετά τον γάμο τους, ένας κεραυνός έκοψε το νήμα της ζωής του Βασίλη. Έμεινε μόνη, με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά και τον ουρανό να θυμίζει τη στιγμή που της τον πήρε.
Τότε πήρε τη δύσκολη απόφαση, να επιστρέψει στο πατρικό της, στη Νέα Δήμητρα. Εκεί που οι άνθρωποι τη γνώριζαν, εκεί που ο ήλιος έδυε πάνω στα ίδια χώματα που είχε μεγαλώσει.
Ο μικρός Δημήτρης πήγε στο σχολείο του χωριού. Δάσκαλος του ήταν ο αυστηρός μα δίκαιος Κυριάκος Σωτηριάδης, ο γνωστός «Πουρνέζος». Οι συμμαθητές του τον αγαπούσαν, γιατί ήξεραν πως πίσω από το χαμόγελό του κρυβόταν η θλίψη του παιδιού που έχασε τον πατέρα του.
Ανάμεσά τους ο Βασίλης Αξονίδης, ο Οδυσσέας Κυριακίδης, ο Γιαννάκης Δημητριάδης, η Φρόσω Νικολαΐδου, η Ντόμνα Σταματιάδου, η Αννίτσα Γκαϊτατζή, η Ζίτσα Ιωαννίδου, η Μαρίκα Τσαλικίδου της Ζήλας. Όλοι τους έδεναν φιλίες που άντεξαν στον χρόνο.
Τα παιδικά χρόνια, δύσκολα αλλά γεμάτα γέλια, έδωσαν κι ιστορίες που δεν ξεχνιούνται.
Ο Δημήτρης θυμάται ακόμα το αστείο περιστατικό του 1958. Ο Γιαννάκης Δημητριάδης, σκανδαλιάρης και ζωηρός, πήρε μια πάνινη τσάντα συμμαθητή του, την γέμισε νερό και την κρέμασε στον πίνακα. Όταν μπήκε ο Πουρνέζος, ρώτησε ποιος το έκανε. Κανείς δεν μίλησε, μα ο Γιαννάκης είχε κοκκινίσει ολόκληρος. Ο δάσκαλος κατάλαβε και τότε η βίτσα έπιασε δουλειά. Μα ο Γιαννάκης, πονηρός, πρόλαβε κι έβαλε τη χλαίνη του κι έτσι οι βιτσιές έπεφταν χωρίς πόνο, μες στα γέλια της τάξης.
Κι ένα άλλο στιγμιότυπο μένει ζωντανό στη μνήμη του Δημήτρη. Η θεία Σοφία του Αξονίδη, κάθε πρωί, ετοίμαζε δυο μεγάλες φέτες ψωμί με αγνό βούτυρο για τον γιο της, τον Βασιλάκη. Η μια, πάντα, κατέληγε στα χέρια του Δημήτρη. Ο Βασίλης είχε τον “προστάτη” του, κι εκείνος είχε ένα πρωινό πιο πλούσιο από τη φιλία τους.
Μικρές συμμαχίες παιδιών, με γεύση από ψωμί και αθωότητα, που έδιναν νόημα στις μέρες της φτώχειας.
Η ζωή όμως δεν χαρίζεται εύκολα. Η Κωνσταντινιά, μετά από χρόνια κοντά στους γονείς της, ξαναπαντρεύτηκε. Οι καιροί δεν συγχωρούσαν μια χήρα να μένει μόνη με παιδί. Ξαναπαντρεύτηκε με τον Τριαντάφυλλο Μάνο και έκανε άλλα τρία παιδιά, ενώ ο Δημήτρης, στα δεκατρία του, βρέθηκε στο Ορφανοτροφείο Θεσσαλονίκης.
Δεν το έβαλε όμως κάτω. Τελείωσε την Τεχνική Σχολή και συνέχισε στον «Ευκλείδη», απ’ όπου πήρε το πτυχίο του Μηχανοδηγού. Με αυτό διορίστηκε στον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδος. Ο σιδηρόδρομος έγινε η νέα του ρότα, το τραίνο της ζωής που δεν σταματάει ποτέ.
Στην πορεία έφτιαξε οικογένεια, απέκτησε δύο παιδιά, κι έζησε για χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Μα η καρδιά του δεν έπαψε ποτέ να χτυπά για τη Νέα Δήμητρα.
Εκεί έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Εκεί έπαιξε, γέλασε, πείνασε, πόνεσε, μεγάλωσε. Εκεί γύρισε ,όχι ως ξένος, αλλά ως δικός τους άνθρωπος.
Ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος, ο μηχανοδηγός που γύρισε στον σταθμό της ψυχής του, ζει πια ανάμεσα στους χωριανούς του. Πάντα με ένα αστείο, πάντα με ένα χαμόγελο. Ένας άνθρωπος με καρδιά μικρού παιδιού, που αγάπησε βαθιά τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Και εκείνοι, του το ανταποδίδουν κάθε μέρα, με τον ίδιο τρόπο που η Νέα Δήμητρα θυμάται και τιμά όσους δεν την ξέχασαν ποτέ.
Έτος 2023