Αληθινές Ιστορίες. Ο Δρόμος για την Ξενιτιά.
Ο Παναγιώτης Καραβοκύρης ,στάθηκε στην άκρη του χωριού και κοίταξε γύρω του . Τα σπίτια , τα χωράφια, οι δρόμοι , όλα του ήταν γνώριμα ,κι όμως τώρα του φαίνονταν ξένα . Ίσως επειδή ήξερε πως δεν θα τα έβλεπε ξανά . Στην άκρη του ρέματος, στο χωριό Καρατζάκιοϊ της Ανατολικής Θράκης στεκόταν για ώρες αμίλητος κοιτάζοντας τη γη και μυρίζοντας τον αέρα . Η γη που τον γέννησε , που τον είδε να μεγαλώνει , που κράτησε τα βήματα των προγόνων του ,έμενε πίσω . Δεν μπορούσε να διαλέξει . Έπρεπε να φύγει μαζί με τους δικούς του . Ήταν η Ανταλλαγή των Πληθυσμών σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης. Ο πατέρας του ο Θανάσης και η μητέρα του η Υπαπαντή είχαν φύγει προ πολλού για το αιώνιο ταξίδι . Έμεινε εκείνος και οι τρεις αδελφές του . Ανέβηκαν στα κάρα που θα τους οδηγούσαν στο λιμάνι . Η αδελφή του η Ευλαβή ,ζούσε στο χωριό Άκαλαν της Τσατάλτζας της Ανατολικής, χήρα του Τριαντάφυλλου Τριανταφυλλίδη με τα δύο παιδιά της, τον Θανάση 18 χρόνων και την Υπαπαντή κοπελίτσα . Θα συναντιόταν στο λιμάνι. Κοντά στις αδελφές του ένιωθε σιγουριά . Το καράβι σφύριξε δυνατά . Οι αλυσίδες τραβήχτηκαν ,τα σχοινιά λύθηκαν και η στεριά άρχισε να χάνεται . Ο Παναγιώτης ένοιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος και σε όλη τη διαδρομή σκεφτόταν . Του είχαν πει για την Αμερική ,για μια χώρα όπου έρρεαν τα χρήματα και πως όποιος δούλευε σκληρά μπορούσε να φτιάξει τη ζωή του . Μα ήξερε πως η αλήθεια θα ήταν πιο σκληρή . Ήταν έτοιμος να παλέψει ,να κοπιάσει , να γίνει ένας από τους αμέτρητους μετανάστες . Το ταξίδι μέχρι την Θεσσαλονίκη ήταν μεγάλο . Κατέβηκαν στο Χαρμάνκιοϊ. Εκεί πήρε τη μεγάλη απόφαση . Αποχαιρέτησε τους δικούς του . Δεν ήταν μόνος . Γύρω του κι άλλοι σαν αυτόν με μάτια χαμένα στο πουθενά , με καρδιές βαριές από την αγωνία . Εκεί έδωσε την υπόσχεση στις αδελφές του και στον εαυτό του « Θα γυρίσω « είπε « Κάποτε …» .
Οι δύο αδελφές του πήγαν στο χωριό Καρατζάκιοϊ , την Δορκάδα Θεσσαλονίκης . Η αδελφή του η Ευλαβή ήρθε στη Νέα Δήμητρα με τα παιδιά της και έζησε μαζί τους . Πάντρεψε τον Θανάση 1906-1990)με την Φωτεινιώ (1908-2001), την κόρη Παναγιώτη Παρπαρά και της Κοκκώνης , προσφυγοπούλα κι αυτή από το Όκλαλι της Τσατάλτζας της Ανατολικής Θράκης. Βγήκε και το τυχερό της Υπαπαντής στα Αμάραντα του Κιλκίς και ήταν χαρούμενη . Αλλά η ζωή είναι απρόσμενη . Μόλις γεννήθηκε το πρώτο παιδί του Θανάση στους έξι μήνες , η Ευλαβή έφυγε από τη ζωή στη Νέα Δήμητρα το 1933 και δεν χάρηκε τα άλλα εγγόνια που ήρθαν .
Τα χρόνια πέραςαν . Ο αδελφός της Ευλαβής, ο Παναγιώτης δούλεψε σκληρά στην Αμερική , έφτιαξε τη ζωή του . Η ξενιτιά τον άλλαξε και δεν γύρισε ποτέ !
Η Ευλαβή πολλές φορές στις ιστορίες της έλεγε για τον αδελφό της , τον Παναγιώτη . Ήταν ο πόνος που κουβαλούσε μια ζωή ,ο καημός της γι’ αυτόν που έφυγε στα ξένα και δεν ξαναγύρισε . Τον θυμόταν παιδί ,να τρέχει ξυπόλητος στα χωράφια ,να γελάει ανέμελα . Τον θυμόταν να μεγαλώνει , να μιλάει για τα όνειρά του. Κανένα μήνυμα , κανένα γράμμα. Τον περίμενε . Πάντα τον περίμενε . Ζούσε ; Πέθανε ; Πού βρισκόταν; Μόνο ο Θεός το ήξερε . Και όταν τα μάτια της έκλεισαν για πάντα , κάποιοι είπαν , πως τώρα ,ίσως θα τον εύρισκε . Εκεί όπου δεν υπάρχουν ξενιτιές, παρά μόνο ανταμώματα .
Την ιστορία της Ευλαβής μου την αφηγήθηκε η εγγονή της,η Κωνσταντινιά Τριανταφυλλίδου ,στη Νέα Δήμητρα. Δεν γνώρισε ποτέ τη γιαγιά της ,δεν άκουσε τη φωνή της,ούτε ένοιωσε τη ζεστασιά της αγκαλιάς της . Κι όμως , κουβαλούσε μέσα της τον πόνο της, λες και είχε ριζώσει μέσα στην ψυχή της από γεννησιμιού της .Η Ευλαβή έζησε μια ζωή με μια σκιά να βαραίνει στην καρδιά της , την ξενιτιά του αδελφού της . « «Τον περίμενε μέχρι το τέλος « , μου είπε η Κωνσταντινιά . Η Ευλαβή έσβησε χωρίς να μάθει ποτέ αν ο αδελφός της ζούσε . Μόνο ο ουρανός ξέρει αν ,κάπου αλλού ,κάπου μακριά , έκλεισε κι εκείνος τα μάτια του με την ίδια λαχτάρα , να γυρίσει πίσω , να ξαναδεί την αδελφή του .
« Ίσως τώρα να βρέθηκαν « , είπε η Κωνσταντινιά, με μια σιγανή φωνή που έμοιαζε περισσότερο με ευχή !
Έτος 2025